บทที่ 11 หลงเสน่ห์คุณภรรยา
ตอนที่ 11 หลงเสน่ห์คุณภรรยา
หลังจากผมรับรองแขกของสามีตามความเหมาะสมได้ครู่หนึ่งคุณพฤกษ์ก็กลับเข้ามาพอดี ผมอยู่นั่งฟังบทสนทนาระหว่างชายหนุ่มทั้งสองไม่นานนักจึงปลีกตัวเข้ามาเตรียมมื้อค่ำสำหรับรับรองแขกคนพิเศษด้วยตัวเอง การมีแขกมาเยือนจนถึงบ้านการต้อนรับที่ดีจะเป็นการสร้างเกียรติและชื่อเสียงเสริมบารมีให้สามีในทางหนึ่ง ซึ่งถือเป็นหน้าที่ซึ่งผมต้องทำให้ดีที่สุด
“อาหารพวกนี้คุณกันต์เป็นคนลงมือทำเองหรือครับ” เสียงแขกคนสำคัญของคุณพฤกษ์เอ่ยทักเมื่อตักอาหารใส่ลงไปในจานตัวเอง
“ครับ” ผมพยักหน้าตอบเพียงสั้นๆ
“คุณพฤกษ์นี่....โชคดีจังเลยนะครับ ผมได้ยินเพื่อนๆ คุยกันว่าภรรยาของคุณพฤกษ์สวย สง่า แถมยังมาจากตระกูลใหญ่ที่ใครๆ ก็หมายปอง ตอนแรกผมก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรมาก แต่วันนี้ถ้าให้ผมพูดตามความจริง สิ่งที่คนพวกนั้นพูดยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของความจริงสักนิด ผมอิจฉาคุณจริงๆ เลยครับคุณพฤกษ์” คุณเจษส่งสายตาแพรวพราวข้ามโต๊ะมายังผม
“ขอบคุณครับ” คุณพฤกษ์หันมายิ้มให้ผมอย่างภาคภูมิใจ ซึ่งนับว่าไม่บ่อยนักที่ผมจะได้รับรอยยิ้มเช่นนี้จากสามี
“ถ้าผมสามารถหาใครที่เพียบพร้อมเหมือนคุณกันต์ได้ก็คงดี ผมจะยอมสละโสดทันทีเลย”
“อย่างคุณเจษคงหาไม่ยากหรอกครับ”
“หาเมียน่ะไม่ยากครับ ลูกสาวของคุณหญิงคุณนายทั้งหลายก็มีมาให้ผมเลือกไม่เคยขาด แต่สำหรับผู้ชายที่ตั้งท้องได้แถมยังเป็นสายเลือดบริสุทธิ์อย่างกันต์กฤษณะนี่สิ ผมมองไปทั่วทั้งแผ่นดินก็ไม่เห็นใครที่เพียบพร้อมเท่าคุณกันต์เลย”
ผมเหลือบตาขึ้นไปสบกับดวงตาสีเข้มของแขกพิเศษ แวบหนึ่งเพียงชั่วเสี้ยววินาที ผมเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และประกายตาไม่น่าวางใจฉายวาบตอบกลับมา
ไม่ผิดสักนิดเดียว อย่างที่คุณเจษพูดเมื่อครู่ ในบรรดาตระกูลผู้ดีร้อยตระกูลใหญ่ กันต์กฤษณะและพรรณพนาเราทั้งสองติดอันดับหนึ่งในสิบ แต่มีเพียงกันต์กฤษณะตระกูลของผมที่มีลูกหลานสืบกรรมพันธุ์ให้ผู้ชายสามารถตั้งครรภ์ได้และไม่ใช่เพียงการตั้งครรภ์ธรรมดาเพราะเด็กที่เกิดจากครรภ์ของตระกูลเราร้อยทั้งร้อยล้วนเพียบพร้อมทั้งรูปร่าง ผิวพรรณ หน้าตา สติปัญญาอันไร้ที่ติ เพราะตระกูลของเราเคร่งครัดเรื่องของการเลือกคู่ให้กับลูกหลานอย่างเข้มงวด ในขณะเดียวกันสายเลือดกันต์กฤษณะทุกคนจะถูกปลูกฝังฝึกฝนตนเองเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการไปเป็นสะใภ้ให้กับตระกูลใหญ่ๆ ในสังคมชั้นสูงด้วยมาตรฐานอันสูงลิ่ว จนทำให้เหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนายทั้งหลายแย่งชิงพวกเราเข้าไปเป็นสะใภ้มากกว่า เลือกพวกลูกคุณหนูสาวๆ สวยๆ หลายร้อยคนซึ่งเดินชนกันอยู่เกลื่อนเมือง
“ขอบคุณครับ”
“จริงสิ งานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ ผมขอเชิญคุณกันต์ไปร่วมงานเลี้ยงด้วยนะครับ หวังว่าคุณพฤกษ์คงไม่หวงภรรยาจนเกินไป...ใช่มั้ยครับ” คุณเจษพูดกับคุณพฤกษ์แต่หันมาส่งยิ้มให้ผม
“คุณพฤกษ์ครับ เรื่องงานเลี้ยงที่คุณเจษพูดถึงมันเป็นงานอะไรอย่างนั้นหรือครับ” ผมนั่งใช้ฟองน้ำเนื้อละเอียดถูไปมาบนหัวไหล่เปลือยของสามีแล้วขัดลงไปตามท่อนแขนกล้ามเนื้อทุกส่วนของคนที่นั่งแช่อยู่ภายในอ่างอาบน้ำ ซึ่งผมผสมฟองครีมและน้ำอบกลิ่นหอมเอาไว้จนเต็มอ่าง
“งานเลี้ยงต้อนรับคุณเจษกลับจากอเมริกา พรุ่งนี้เธอเตรียมตัวเอาก็แล้วกันฉันจะพาเธอไปตามที่หมอนั่นเชิญ”
“คุณพฤกษ์อยากให้ผมไปจริงๆ หรือเปล่าครับ”
“ทำไมหรือว่าเธอไม่อยากไป”
“เปล่าครับ ถ้าคุณพฤกษ์อยากให้ผมไปผมก็จะไป แต่ถ้าหากมันจะทำคุณพฤกษ์ไม่สบายใจผมคิดว่า...ผมไม่ไปจะดีกว่า”
“ฮึ...ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะไม่อยากให้เธอไป” คุณพฤกษ์เอี้ยวหน้าแล้วหมุนตัวหันกลับมาหาพร้อมลูบฝ่ามือนุ่มลื่นเกลี่ยมาตามท่อนแขนเรียวเล็กของผม หลังมือหนาเคลียมาตามส่วนโค้งของไหล่มนก่อนจะรั้งลงไปด้านหลังท้ายทอยเพื่อดึงผมให้ขยับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้
“คุณพฤกษ์จะไม่หวงผมแน่นะครับ” ผมสะบัดเปลือกตายกแพขนตางอนยาวช้อนขึ้นไปสบตากับสามี
“ฉันรู้ว่าเธอเก่งและฉลาด ฉันเป็นห่วงหนุ่มๆ พวกนั้นมากกว่าว่ามันจะต้านทานเสน่ห์เล่ห์เหลี่ยมของเธอได้หรือเปล่า”
“นี่ผมดู...น่ากลัวขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือครับ”
“ฮึ กันต์ฉันคนหนึ่งที่ยอมรับว่ามารยาของเธอมันใช้ได้ผล เพราะอย่างน้อยเธอก็ทำให้ฉัน...ติดใจ”
"คุณพฤกษ์ติดใจอะไรหรือครับ" ผมเลื่อนตัวเองเข้าไปใกล้สัมผัสผิวเนื้อเรียบลื่นคลอเคลียไปกับร่างหนาซึ่งขยับพุ่งเข้ามาหาผมเหมือนกัน
"รสรักลีลาเด็ดของเธอไง...มันถึงใจดี"
“ฉันสงสัยมานานแล้ว อยากถามเธอว่าลิปสติกตลับนี้ทำมาจากอะไร”
“ทำไมคุณพฤกษ์ถึงถามล่ะครับ”
“ก็...ฉันไม่เคยจูบใครแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองหิว กระหายอยากจูบอย่างไม่รู้เบื่อแบบนี้มาก่อน เธอทำได้ยังไง” คุณพฤกษ์หยิบตลับแก้วซึ่งภายในบรรจุสีผึ้งสำหรับทาปากของผมขึ้นมาแล้วยกมันขึ้นมาดม
“ทองคำเปลว สีผึ้ง น้ำปรุง กับดอกไม้หอมเท่านั้นครับไม่ได้พิเศษอะไร” ผมหยิบตลับแก้วนั้นคืนกลับมา ใช้ปลายนิ้วแตะเนื้อสีผึ้งนั้นแล้วยกมันแตะลงบนริมฝีปากก่อนจะกรีดปลายนิ้วไปบนเรียวปากอย่างช้าๆ จากนั้นจึงเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักสีขาวหยิบขวดแก้วใบเล็กออกมาแล้วหยดน้ำปรุงกลิ่นหอมแตะพรมไปตามจุดต่างๆ ของร่างกายโดยมีสายตาของคุณพฤกษ์จับมองไม่วางตา
“ฉันไม่เคยเห็นเธอใช้น้ำหอมขวดนี้มาก่อนเลย กลิ่นหอมดีนะ”
“ขวดนี้เป็นน้ำปรุงพิเศษครับ เอาไว้ใช้เวลาออกงานที่จำเป็นต้องดื่มครับ”
“ทำไม?” คุณพฤกษ์เอื้อมมือมาหยิบขวดแก้วใบเล็กนั้นขึ้นไปพิจารณาใกล้ๆ ปลายจมูกโด่งก้มลงมาสูดดมของเหลวสีชมพูอ่อนภายในขวด
“เดี๋ยวคืนนี้คุณพฤกษ์ก็ทราบเองแหละครับว่าน้ำหอมขวดนี้มันพิเศษยังไง”
“ฮึ ถ้าอย่างนั้น....ก็ทำหน้าที่ของเธอให้ดีแล้วกัน”
