บทที่ 6 ตอนที่ 5 ไอ้สองไซซ์อะไร
ตอนที่ 5 ไอ้สองไซซ์อะไร
นับตั้งแต่วันที่ยอมรับข้อตกลง ชีวิตของปวีญาก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย สิรวัฒน์รังแก กลั่นแกล้งเธอสารพัด และที่หนักที่สุดเห็นจะเป็นคำสั่งวันนี้ ตอนสี่ทุ่ม!
เธออ่านแล้วหน้าร้อนผ่าว อายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
K.Two : ไปกว้านซื้อถุงยางทุกไซซ์ จากห้างกับร้านขายยามา
K.Two : เก็บใบเสร็จไปเบิกเงินที่ร้าน
แต่เธอเลือกไม่ได้ เขาสั่งอะไร เธอก็ต้องทำ..แค่นั้นเลย
ร่างเล็กมาถึงพาราไดซ์ช่วงเวลาเกือบเที่ยงคืน โดยทั้งสองมือหอบถุงที่ด้านในมีถุงอีกทีอย่างพะรุงพะรัง
VIP 10
เธอใช้มือกดก้านโยกแล้วใช้สะโพกดันประตูเข้าไป
“มาแล้วค่ะ ถุงยางอนามัยทุกไซซ์ที่คุณต้องการ” ปริมพูดพลางวางหลายถุงใหญ่ลงบนโต๊ะกลางห้อง แล้วนั่งลงอย่างคนหมดแรง โดยหารู้ไม่ว่าภายในห้องตอนนี้ ไม่ได้มีเขาคนเดียวเหมือนอย่างหลายวันที่ผ่านมา
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่แช่น้ำอยู่ในห้องกระจก ไม่ใช่เขา
“แล้วของไอ้สองไซซ์อะไร?”
“อึก!” กว่าจะกลืนน้ำลายเหนียวลงคอได้ แทบขาดใจ
“ว่าไง มันใส่ไซซ์อะไร” เสือขาลยิ้มถามหญิงสาวหน้าตาดี ที่นั่งมองมาทางห้องกระจก ก่อนจะต้องสงบปากสงบคำเพราะปีใหม่หยิกสีข้าง แถมยังกระซิบกระซาบให้เขาหุบปาก
“ขอโทษที่แฟนใหม่เสียมารยาทนะคะ” ปีใหม่ขอโทษขอโพยอีกฝ่ายด้วยที่เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงด้วยกัน และถ้าเดาไม่ผิด ผู้หญิงคนนี้น่าจะชื่อปริม เพราะเธอเห็นเพื่อนขาลพิมพ์ชื่อนี้อยู่บ่อย ๆ ในแชตกลุ่ม
“ไอ้สองออกไปรับลูกค้า รอมันมาก่อนแล้วกัน” ขาลเอ่ยบอกผู้หญิงของเพื่อนที่ยังตกใจไม่หาย จนอีกฝ่ายพยักหน้า เป็นอันว่าเข้าใจตรงกัน
รอไม่นาน ไอ้ตัวต้นเรื่องก็เปิดประตูเข้ามา
“เอาใบเสร็จให้บัญชีหรือยัง?” สิรวัฒน์ถามทันทีที่เห็นหน้าปวีญา เธอเองก็ตอบกลับเขามาทันควันเหมือนกัน
“ยังค่ะ ฉันรอคุณมารับของก่อน”
“รอฉันมารับของ หรือรอให้ฉันมาใช้”
“ใจเย็น กูกับเมียยังอยู่” ขาลรีบเตือนเพื่อนก่อนที่มันจะทำอะไรประเจิดประเจ้อต่อหน้าปีใหม่ กว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมให้ใหม่ยอมเปิดใจกลับมาคุยกับมันได้ เหงือกแห้งไปไม่รู้กี่รอบ
เพราะฉะนั้น ขอความกรุณา ไว้หน้ากูกับเมียนิดหนึ่ง ช่วยเห็นแก่หน้าเมียกูหน่อย
“กูรู้ แค่หยอกเล่น” แต่ในใจคิดจริง
“ขออีกสิบนาที เดี๋ยวกลับ”
“มึงจะแช่ก็แช่ไปดิ เดี๋ยวกูพายัยนี่เข้าไปนับของในห้องก็ได้” นาน ๆ ที ปีใหม่จะยอมออกมาสถานที่แบบนี้ แช่น้ำนานหน่อยไข่ไม่เปื่อยไปกว่านี้หรอก
“อีกนิดเนื้อกูจะยุ่ยละ”
“แล้วแต่มึงเถอะ” สองพูดตัดบท ชี้ไปทางถุงบนโต๊ะ ก่อนจะบอกให้คนซื้อถือเดินตามเข้ามาในห้อง “ถือมา”
แก็ก!
เขาปิดประตูและล็อกทันทีที่ปวีญาเข้ามาในบริเวณห้อง
“เทออกมาแยกไซซ์ แบ่งใส่เป็นถุง ๆ พนักงานร้านฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลา”
“ค่ะ” ร่างเล็กกัดฟันตอบอย่างจำใจ แม้ว่าหน้าที่นี้จะไม่ใช่หน้าที่ของเธอก็ตาม
“แล้วของฉันไซซ์อะไร เธอรู้หรือยัง?”
“ไม่รู้ค่ะ”
“เธอตอบไม่รู้ได้ด้วยเหรอ”
“ถ้าที่ฉันกำลังเลือกอยู่ตอนนี้ ไม่มีค่ะ” หญิงสาวหมายถึงไม่มีไซซ์ที่เขาใส่
“เพราะ?” เขาอยากได้คำตอบ
“ร้านขายยามีขายแค่ไซซ์ 56 ของคุณมัน 58 ไม่ใช่เหรอคะ” เธอตอบเสียงติดรำคาญ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่สมควรพูด แต่เธอพูดออกไปแล้ว ปริมนะปริม!
ร่างเล็กหลับตาปี๋ ตีปากตัวเองเบา ๆ โทษฐานที่ปากไว
“หึ เธอรู้ แต่รู้ไม่จริง” เขาหัวเราะคนบนพื้น ทำให้เธอช้อนตามามอง ราวกับอยากจะเถียงใจแทบขาด
“ฉันเป็นคนเก็บทุกครั้ง ทำไมจะไม่รู้”
“ก็ไม่ได้บอกว่าเธอไม่รู้”
“ขนาดก็เขียนอยู่ทนโท่ จะรู้ไม่จริงได้ยังไง”
“ไซซ์ 58 ไม่ได้เหมาะกับ 58 อย่างเดียว มันยืดหยุ่นได้ถึง 60 เผื่อเธอไม่รู้”
“ค่ะ ไม่รู้ เพราะมันไม่ใช่สิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน”
“แสดงว่าต่อไป ฉันไม่ใส่ ก็ได้?”
“ฉันหมายถึงตัวฉัน ไม่ใช่คุณ” เธอไม่ได้มีไอ้นั่นเหมือนเขาสักหน่อย จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง แล้วอะไรทำให้เขากล้าพูดคำนั้นออกมา แค่คิดก็อี๋แล้ว!
“นึกว่าต้องการแบบนั้น”
“ไม่เคยอยู่ในหัวเลยค่ะ” เธอกลัวพลาดถึงขั้นยอมฉีดยาคุมแบบสามเดือน ถ้าเขาไม่รู้ก็จงรู้ไว้ซะด้วยว่าเธอรังเกียจ และไม่คิดอยากจะสานสัมพันธ์กับคนอย่างเขา ไม่ว่าจะปีนี้ หรือปีหน้า รวมชาติหน้าไปด้วยเลย
“แต่ตอนทำ เธอก็ชอบ”
“คงแค่อารมณ์ชั่ววูบค่ะ”
“งั้นเธอคงวูบบ่อยสินะ ถึงได้ขึ้นมาอยู่บนตัวฉันบ่อย ๆ”
“ไม่ได้วูบค่ะ แค่ทำตามคำสั่ง” ร่างเล็กตอบอย่างไม่ยอมให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูกดูแคลนอยู่ฝ่ายเดียว
“เดี๋ยวนี้เถียงเก่งขึ้น อยากให้ฉันช่วยเตือนความจำไหม?”
“ไม่ได้เถียงค่ะ แค่ตอบคำถาม”
“งั้นก็รีบแยกไซซ์ให้เสร็จ แล้วไปอาบน้ำ ฉันรออยู่”
“ประจำเดือนยังไม่หมดค่ะ”
“ยังไม่หมดก็มาใช้ปาก”
“แต่..”
“หัดทำให้มันเก่งเหมือนปากหน่อย หรือปากเก่งอย่างเดียว” เขาเลิกคิ้วถามเธอ พลางปลดเข็มขัด และกระดุมกางเกงออก รอให้เธอมาถอด มาปรนเปรอ
“จะพยายาม แต่ขอเคลียร์บนพื้นให้เสร็จก่อนค่ะ” เพราะมันวางเกะกะเรี่ยราดมาก เธอกำลังทยอยแยกไซซ์ ใส่ถุง ตามคำสั่งเขาอยู่
“อย่าช้า รออยู่”
กว่าเธอจะเลือกเสร็จ ไอ้ขาลกับปีใหม่คงกลับไปถึงบ้านแล้ว เขาเองก็รอจนง่วง เหลือก็แต่เธอที่ยังแยกไซซ์ไม่จบไม่สิ้นสักที
“กวนตีนปะ?” เลือกอยู่นานสองนาน ไม่เสร็จสักที
“ให้ฉันซื้อมาตั้งเยอะ แล้วยังมาให้ฉันแยกไซซ์ พอตอนนี้มาเร่ง จิตใจคุณทำด้วยอะไร”
“เป็นชั่วโมงแล้ว”
“ก็มันเยอะ ฉันตาลาย” เธอโกหก เพราะความจริงแล้วเธอตั้งใจถ่วงเวลาให้เขาผล็อยหลับต่างหาก ซึ่งมันก็เกือบจะได้ผล ถ้าโทรศัพท์เขาไม่สั่นซะก่อนน่ะนะ เฮ้อ!
ต้องลุ้นใหม่อีกแล้ว
“อย่าเล่นลิ้น เธอไม่ใช่คนโง่ แล้วฉันก็ไม่ได้โง่” ร่างสูงยืนขึ้น ถอดกางเกงจนมันลงไปกองแทบเท้า ก่อนจะเอี้ยวตัวไปคว้าท้ายทอยร่างเล็กให้คลานเข่าเข้ามาใกล้ “จะทำดี ๆ หรือทำด้วยน้ำตา?”
“ท..ทำ ทำ ฉันทำเอง” เธอตอบเสียงสั่น ใช้มือปัดกองถุงยางที่ขวางทางจนมันกระเด็นไปคนละทิศละทาง จากนั้นค่อย ๆ ช้อนตาขึ้นสบตาเขา โดยที่สองมือของเธอกำลังถอดอันเดอร์แวร์ให้เขา
เพียงพริบตา แกนกายที่คุ้นเคยก็ดีดผึง ชี้หน้าเธอแล้วกลับไปชี้หน้าเจ้าของ “คุณจะนั่ง หรือยืน”
“เธอถนัดแบบไหน?”
“น..นั่งค่ะ นั่งดีกว่า” เพราะถ้าเขานั่ง เธอจะได้ไม่เจ็บเข่า
“งั้นก็ขยับเข้ามา” สิรวัฒน์นั่งลงที่ปลายเตียงแล้วกางขาออก พอให้ร่างเล็กแทรกตัวเข้ามาได้ถนัด มองจากมุมนี้ เขาเห็นสัดส่วนของเธอแทบทั้งหมด
ขนาดหน้าอกเธอดูไม่เล็ก และไม่ใหญ่เกินตัว เข้ากับช่วงเอวเล็กคอดพอดี ส่วนสะโพกก็โค้งงอน เต็มไม้เต็มมือ ไม่ได้ใหญ่จนละสายตาไม่ได้
แต่ถ้าเธอเปลื้องผ้า ก็ไม่แน่..
ขนาดเขาที่ได้ครอบครอง ยังไม่อยากจะละสายตา
“ถุงยางอยู่ไหนคะ” เธอวางมือลงบนหน้าขาเปลือยเปล่าของเขาแล้วจึงมองหาถุงยางอนามัยที่เขามักจะพกติดตัวอยู่ตลอดทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำตอบ
“ไม่มี”
“คะ?” ไม่มีคืออะไร
“แค่อม ไม่ได้เอา อย่าทำเหมือนไม่เคย”
“ก็เผื่อ..” มีอารมณ์มาก จนเลยเถิด เธอจะได้เตือนเขาทัน
“หรือเธอโกหกว่าประจำเดือนยังไม่หมด ทั้งที่มันหมดไปแล้ว?” สองหรี่ตามองจับพิรุธร่างเล็กที่ระหว่างขา มีครู่หนึ่งที่เธอเผลอสบตาแล้วก็หลบสายตา แบบนี้มันหมายความว่า.. “เธอโกหก ใช่ไหม?”
