บทที่ 4 EP.4 ดาดฟ้าพาซวย
กลางดึก เวลาประมาณสี่ทุ่ม
แกร๊ก
ภายในห้องพักที่ให้เหล่านักศึกษามานอนเรียงรายกันตามการจัดวางของประธานรุ่น อยู่ๆ ก็ประตูแง้มออกเล็กน้อยก่อนที่เสียงซุบซิบคุยกันจะดังขึ้นมาเบาๆ
"ทำไมต้องเป็นกูวะ"
"เร็วๆ ไอ้สัสยัด!"
"แล้วมึงจะเรียกชื่อกูหาพ่อมึงเหรอ! เดี๋ยวเขาก็รู้กันหมด"
"กูลืม! เร็วๆ ดิ''
“อึบ!” สาวน้อยร่างเล็กๆ ถูกอุ้มออกจากที่นอนอย่างเบามือ ก่อนจะพาออกจากห้องพักไปโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว
ชั้นดาดฟ้า
"ไอ้ฉิบหาย! กูเหนื่อยอยู่คนเดียวเลย" ยัดบ่นขณะทุบแขนตัวเองไล่ความล้า เมื่อเขาต้องเป็นคนอุ้มนัวเนียแบกขึ้นมายังชั้นบนสุดของตึก
“ไอ้ป๊อกเบิ้ล มึงแกล้งน้องนี่แรงไปเปล่าวะ ตื่นมาจะไม่ตกใจวิ่งโดดลงตึกเลยเหรอ...ดูดิหลับลึกฉิบหายขนาดอุ้มมายังไม่รู้สึกตัว” เท่หันไปถามคนต้นคิดแผนการนี้อย่างป๊อกเบิ้ลที่ยืนอยู่ข้างๆ
“แต่แม่ง! น่ารักดีว่ะ...น่าจะลักหลับนะกูว่า แล้วราดน้ำคาวให้ทั่วร่างกายเลย ตื่นมาคงช็อกหนักน่าดู” ยัดพูดอย่างหื่นกามจนโดนฝ่ามือป๊อกเบิ้ลฟาดลงมาที่กบาลตัวเองเต็มแรง
"ไอ้ส้นตีนมึงโตในคุกขังเดี่ยวปะเนี่ย! ดูหนังโป๊ให้มันน้อยๆ หน่อย" ป๊อกเบิ้ลพูดเชิงตะคอกใส่เบาๆ
“ครับไอ้สันดาน! หนังโป๊ทุกเรื่องกูก็เอามาจากมึงหมด! ไอ้ฉิบหายส่งมาจนกูคิดว่าเปิดค่ายหนัง AV” ยัดโต้กลับอย่างหงุดหงิดขณะลูบหัวตัวเองปอยๆ
“เออกลับๆ ฮ่าๆ” เท่ห้ามปนหัวเราะ ก่อนที่ทั้งสามคนจะพากอดคอเดินลงไปนอนต่อในห้องพัก ทิ้งสาวน้อยให้นอนตากลมอยู่คนเดียวบนชั้นดาดฟ้า
ลมแรงพัดผ่านร่างบางบนดาดฟ้าสูง สาวน้อยนอนขดตัวด้วยความเหน็บหนาว เธอโอบกอดร่างกายตัวเองไว้แน่น จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงตีสี่
"ฮึก หนาว ฮืออ" เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากปากเล็กๆ ของนัวเนีย เธอนอนหนาวสั่นคดตัวแต่ยังไม่ตื่นลืมตาขึ้นมาเสียที
ประตูดาดฟ้าถูดเปิดออกมาอีกครั้ง ป๊อกเก้าที่หลับไปตื่นนึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแกล้งทิ้งนัวเนียไว้บนดาดฟ้า เขาจึงเดินขึ้นมาเช็กดูว่าอีกฝ่ายตื่นหรือยัง
"กูนึกว่าตื่นเเล้วอีห่ายังนอนอยู่อีก" พอเห็นอีกฝ่ายตัวสั่นระริกเพราะความหนาวก็ได้แต่ขมวดคิ้ว หนาวขนาดนี้ยังหลับไม่ตื่นอีก เชื่อเขาเลย
ป๊อกเบิ้ลเดินมานั่งลงข้างๆ ครุ่นคิดว่าจะทำยังไงต่อดี แต่ยังไม่ทันไรมือเล็กๆ ของนัวเนียก็คว้าเสื้อชายหนุ่ม แล้วออกแรงกระชากอย่างแรงจนเขาหน้าขมำลงมาเพราะไม่ทันตั้งตัว จนตอนนี้ใบหน้าทั้งคู่แนบกันแทบจะชิดติด
"พี่จ๋า หนูหนาว ฮือ"
"....."
เหมือนต้องมนต์สะกด น้ำเสียงหวานใสดังแผ่วบวกกับใบหน้าที่แสนจะน่ารัก ทำให้เธอดูอ่อนหวานในตอนหลับ ทำเอาป๊อกเบิ้ลเผลอโอบเธอไว้ในอ้อมกอดโดยไม่รู้ตัว
"รำคาญว่ะ!" ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจตัวเอง ทั้งที่ควรจะสะใจกว่านี้แต่เพราะพวงแก้มแดงที่สะท้อนไฟกิ่งเล็กบนดาดฟ้าทำเอาเขาใจไม่นิ่งจนได้
คร๊อกฟี้ Zzzzzz
"อื๊อ อือ..." นัวเนียรู้สึกตัวตื่นลืมตาขึ้นมาช้าๆ เนื่องจากโดนแสงไฟจ้าทะลุผ่านเปลือกตาจนนอนต่อไม่ได้
“กรี๊ดดด!”
เมื่อรู้สึกตัวเต็มที่ก็ต้องตกใจจนกรีดร้องออกมา เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในที่โล่งแจ้ง แถมข้างกายเธอยังมีใครไม่รู้นอนอยู่ข้างๆ ด้วยอีก ทำเอาเธอเผลอตัวถีบเต็มแรงจนอีกฝ่ายกระเด็นกระดอนไปไกล
"โอ๊ยย อีสัส!" ชายหนุ่มแทบกระอักเลือดเมื่อร่างกายกระแทกกับพื้นเเข็ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นคนตัวเตี้ยกำหมัดทำท่าฟึดฟัดเหมือนช้างตกมัน
"ตายซะเถอะ!"
''เชี่ย!"
สิ้นสุดคำด่านัวเนียลุกขึ้นแล้วพุ่งตัวเข้าหาด้วยความโกรธแค้น ป๊อกเบิ้ลตั้งท่ารับแต่สุดท้ายก็วิ่งหนีหลบความเกรี้ยวกราดของสาวน้อยแทน
"หยุดนะไอ้พี่บ้า!"
"หยุดก็โง่สิ"
''ไอ้คนเลว"
"มึงกวนตีนก่อนเอง"
ทั้งคู่วิ่งไล่กันลงบันไดแต่เพราะนัวเนียขาสั้น ต่อให้วิ่งสุดชีวิตก็ตามไม่ทันป๊อกเบิ้ลเสียที
"ว้ายย! กรี๊ด" ร่างเล็กสะดุดขาตัวเองจนกลิ้งตกบันไดไปหลายขั้น ทำเอาป๊อกเบิ้ลหน้าซีด ร้องเชี่ยแทบไม่ทัน
''ฉิบหาย!"
ห้องพยาบาล เวลาสิบโมงเช้า
"นี่มาเข้าค่ายรับน้องหรือไปรบที่ตะเข็บชายแดนกันมา" อาจารย์หมอพูดหยอกขณะทำแผลให้นัวเนีย
"น...หนูจะเดินได้เมื่อไหร่คะ"
"คงอีกสักสองวันก็เดินได้แล้วแต่ตอนนี้ใส่เฝือกกันข้อเท้าไว้ก่อน"
"ค่ะ''
เมื่ออาจารย์หมอลุกออกจากห้องไป ป๊อกเบิ้ลก็เดินมานั่งลงข้างเตียงทันที
"เป็นไงหายซ่าไหม...ขาสั้นๆ แบบมึงจะซอยเท้าทำไมไวๆ วะ" ป๊อกเบิ้ลบ่นขณะมองดูอาการที่ค่อนข้างจะสาหัส เนื้อตัวเธอมีแต่แผลฟกช้ำ แถมหางคิ้วก็เเตกเล็กน้อย
“พี่เอาหนูไปไว้บนดาดฟ้าถ้าหนูเกิดตกใจวิ่งกระโดดลงไปตายพี่จะทำยังไง!”
“อยากกินไรในงานศพ”
“กระเพาะปลา หึ๊ย! ไอ้พี่บ้า”
“ฮ่าๆ”
ป๊อกเบิ้ลใช้มือลูบผมที่ยาวระดับเอวของนัวเนียไว้ด้านหลัง เพราะเขาเห็นว่ามันกำลังปลิวสยายมาบดบังใบหน้าแสนหวานของเธออยู่
"..." ใบหน้าที่ดูไม่รู้สึกรู้สาอะไรเหมือนจะเข้มแข็ง แต่พอจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมใส กลับรู้สึกถึงความอ่อนแอที่แอบซ่อนเอาไว้มากมาย
ทำไมหัวใจของเขามันสั่นแบบนี้นะ หรือว่าเมื่อเช้าเขาจะแดกกาแฟเข้มเกินไปหน่อย
เสียงเดินของบุคคลสามดังเข้ามาทำให้ป๊อกเบิ้ลรีบผละตัวออกทันที
"ไอ้ป๊อกเบิ้ลไปทำกิจกรรมได้แล้วอาจารย์เรียก'' เป็นยัดกับเท่ที่เข้ามาตามเพื่อนสนิทตน
“เออๆ เดี๋ยวกูไป”
“นี่มึงทำอะไรน้องมันเนี่ยมีแต่รอยช้ำ” เท่เบิกตากว้าง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าป๊อกเบิ้ลพัฒนาจนถึงขั้นซัดกับผู้หญิงแล้ว
“มึงต่อยผู้หญิงเหรอวะ! เข้ ใจหมาสัส” ยัดเองก็พูดออกมาอย่างอึ้งๆ
“สาระเลว” เท่ย้ำ
“อำมหิต” ยัดตามอย่างรู้งาน ก่อนที่เท่จะด่าปิดท้าย “ผิดมนุษย์มนา!”
ป๊อกเบิ้ลทุบมือลงบนเตียงคนไข้อย่างไม่สบอารมณ์
"ด่ากูเหมือนเมื่อคืนพวกมึงไม่ได้ช่วยกูอุ้มอีเตี้ยขึ้นไปไว้บนดาดฟ้าอะเนาะ" แม่งกวนตีนกันจนน่ารำคาญ ไอ้พวกบ้านี่
''ไอ้พวกพี่บ้า! เล่นอะไรกันเนี่ย" นัวเนียกลอกตาถามอย่างเหนื่อยใจ
"กูไม่ได้เล่นกูเอาจริง...ฟังกูไว้เลยนะถ้ายังมาซ่ากับกูมึงเจอหนักกว่านี้แน่" ป๊อกเบิ้ลชี้หน้าก่อนจะพูดย้ำ
"คนเลว.."
"ขอบคุณที่ชม"
หลังจากที่ป๊อกเบิ้ลตอกกลับนัวเนียเสร็จ เขาก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมๆ กับยัดและเท่ทันที
"เวรกรรมหรือเปล่าวะ! แค่ทำให้รถชนต้นไม้แค่นี้ถึงกลับส่งผลให้ถูกเอาคืนขนาดนี้เลยเหรอ โอ๊ย" นัวเนียโวยวายสะบัดหน้าไปมาระคนงอแง เพราะขยับไม่ได้มากนักเนื่องจากถูกใส่เฝือกที่ขาไว้ข้างนึงอยู่
