บทที่ 39 มีความสุข

"เธอนี่ดื้อจริงๆ เลยนะ โชคดีที่ฉันมารับได้ทัน ไม่งั้นคงล้มและบาดเจ็บไปแล้ว" วายุดุคนตัวเล็กอย่างไม่จริงจังนักในขณะที่มือหนาค่อยๆ พยุงตัวน้ำหวานให้นั่งบนที่นอนเหมือนเดิม 

"หวานไม่ได้ดื้อสักหน่อย..."

"แต่เธอไม่เรียกฉัน"

"..."

"เงียบแบบนี้แสดงว่าคิดว่าฉันจะทิ้งให้เธออยู่คนเดียว?" ชายหนุ่มพูดอย่างรู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ