บทที่ 5 จะรอ
@อีกด้าน...
“เฮ้ยเฮีย นี่คิดแอบเอาไปกินคนเดียวเหรอวะ ถึงว่ากูโทรหาไม่ติดเลย” วายุโวยวายยกใหญ่เมื่อเข้ามาถึงคอนโดของเทวา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าถ้าเทวาต้องการอะไรเขาจะใช้เวลาจัดการไม่นาน แต่เมื่อคืนที่อยู่ๆ เขาก็ขาดการติดต่อไป ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาทำอะไรอยู่
“กูก็แค่สอนงานให้ก่อน”
“สอนงาน? ”
“อย่าบอกนะว่าเด็กมันไม่เคยอะ เชี้ย นี่มึงสอนขนาดไหนวะ” แค่เห็นสภาพของเทวาและรอยตามลำตัว เขาก็พอรู้แล้วว่าหนักหน่วงแค่ไหน จะห่วงก็แค่คนที่ยังไม่เคยก็เท่านั้น
“กูไม่รุนแรงกับคนที่ไม่เคยขนาดนั้นหรอก มึงห่วงตอนที่เจอไอ้เมธาดีกว่ามั้ย”
“เออว่ะ ไอเหี้ย ขนาดกูยังไม่คิดเลยว่าคนเย็นชาอย่างมันจะซาดิสม์ขนาดนั้น” วายุทำท่าขนลุกเล็กน้อยเมื่อนึกถึงรสนิยมทางเพศของพิชายตัวเอง
“แล้วนี่อยู่ไหน? ” ใบหน้าหล่อหันมาถามถึงหญิงสาวที่อยากเจอ
“นอนอยู่ในห้อง” เมื่อได้ยินอย่างนั้นวายุก็ตั้งท่าจะเดินเข้าไปทันทีแต่ก็โดนคนด้านหลังเอ่ยห้ามไว้เสียก่อน
“เดี๋ยว”
“อะไรอีกวะ” ร่างสูงที่กำลังจะเดินเข้าไปหันมาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันทีที่โดนขัดจังหวะ
“จะเอาก็ไปเอาที่บ้านอย่ามาเอาที่ห้องกู เดี๋ยวพรุ่งนี้กูเอาไปส่ง วันนี้ให้พักก่อน”
“จะให้พักหรือเก็บไว้เอาเองกันแน่ กูไม่ยอมหรอกนะ” ปากหนาเอ่ยบอกแค่นั้นก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนทันที ซึ่งเทวาก็ได้แต่ส่ายหัวน้อยๆ ให้กับความเอาแต่ใจและใจร้อนของน้องตัวเอง จากนั้นจึงเดินตามเข้าไป
แกร๊ก~
เสียงประตูที่ถูกเปิดขึ้นทำให้หญิงสาวที่เพิ่งนอนหลับไปได้ไม่นานรู้สึกตัว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย และคิดว่าคนที่เข้ามาคงจะเป็นเทวา
“เชี้ย” แต่แล้วเสียงอุทานที่ดังขึ้นก็ทำให้น้ำหวานตกใจแล้วรีบดีดตัวลุกขึ้นทันทีจนผ้าห่มผืนหนาหลุดออกจากเรือนร่างเปลือยเปล่า ก่อนจะเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนมองเธออยู่ โดยมีเทวาเดินตามมาข้างหลัง
วายุตกใจกับภาพที่เห็นไม่น้อยเนื่องจากตอนนี้น้ำหวานไม่ได้มีอะไรปกปิดร่างกายท่อนบนอยู่เลย ทำให้เขาสามารถมองเห็นมันได้ทั้งหมดทั้งหน้าอกอวบอิ่มสองเต้าใหญ่ ยอดปทุมถันสีแดงบวมเป่ง แม้ว่าตอนนี้ผิวขาวเนียนจะเต็มไปด้วยร่องรอยขบเม้มจากการร่วมรักแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอดูดีน้อยลงเลย กลับกันมันยิ่งทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้นด้วยซ้ำ
น้ำหวานที่ได้สติรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกไว้ทันทีเมื่อเห็นสายตาของผู้ชายคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่จ้องมองเธออย่างไม่วางตา
“ไอ้วายุ น้องชายฉัน” เทวาที่เดินเข้ามาแนะนำน้องชายตัวเองให้หญิงสาวได้รู้จัก
“ไง~” ร่างสูงเอ่ยทักทายคนที่อยู่บนเตียงโดยไม่ละสายตาไปจากเรือนร่างของเธอ
“สะ...สวัสดีค่ะ” น้ำหวานทักทายกลับด้วยความประหม่าเล็กน้อย เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยเปล่าต่อหน้าผู้ชายที่ไม่รู้จัก
“พี่ชายฉันสอนงานเธอเป็นไง หืม” เท้าหนาเดินไปหาคนที่นั่งอยู่แล้วหย่อนตัวลงใกล้ๆ เธอ
“หวังว่าจะเป็นงานมากขึ้นนะ เพราะคืนนี้เธอต้องดูแลฉันต่อ” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเกี่ยวผมทัดหูเธออย่างอ่อนโยน
“คะ...คืนนี้? ”
“แต่วันนี้คุณเทวาจะให้ฉันพัก...”
“นั่นมันไม่เกี่ยวกับฉัน เฮียให้เธอพักจริง แต่ฉันไม่ให้”
“ไม่คิดเหรอว่าฉันใจดีมากแล้วนะ ที่ไม่เอาเธอตอนนี้” วายุโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ นั่นยิ่งทำให้น้ำหวานได้มองเห็นใบหน้าหล่อของเขาชัดมากยิ่งขึ้น
“แล้วคืนนี้...ฉันจะรอนะ” เขาขบเม้มที่ลำคอระหงเบาๆ เพื่อเป็นการตีตราจองเธอไว้ อล้วเลื่อนมือหนามาบีบขย้ำหน้าอกใหญ่เล็กน้อย
“อ๊ะ!” แรงขบเม้มทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บ ในขณะที่วายุผละใบหน้าออกมาแล้วลุกขึ้นเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี
“ไปก่อนนะเฮีย”
“แล้วเจอกันนะสาวน้อย” เขาหันมาพูดกับน้ำหวานอีกครั้งด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แล้วเดินออกไปทันที
