บทที่ 100 ไม่เหลืออีกแล้ว...

“ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่า ฮ่าๆๆ!” เซี่ยซูเหยาระเบิดหัวเราะทั้งน้ำตา หัวเราะเหมือนจะกรีดร้อง หัวเราะเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะล่มสลายลงตรงหน้า “อา...หลี่หยางนะหลี่หยาง เจ้าช่างน่าหัวเราะจริงๆ”

ปากนางบอกว่าคนอื่นน่าหัวเราะ แต่นางกลับสมเพชตัวเองยิ่งนัก

เนิ่นนานนัก นางจ้องลึกลงในตาบุรุษชุดครามเข้ม เอ่ยด้วยรอยยิ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ