บทที่ 145 แน่ใจนะ?

ความเงียบครอบงำสวนกว้างขวางเฉียบพลัน แม้แต่ฝูงแมลงในหุบเขายังหยุดส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันชั่วครู่ กระทั่งท่านจ้าวหุบเขาขยับริมฝีปาก สรรพเสียงรอบข้างจึงคล้ายกลับคืนสู่สภาวะปกติอีกครั้ง

“คิดอะไรน่ะหรือ...?” จ้าวหุบเขาหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเช่น

ทุกครั้ง “แน่นอนว่าข้าย่อมต้องการสอนเจ้าดีดฉิน”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ