บทที่ 160 เย็นชาเสียจริง

นักปีนต้นไม้ลอบถ้ำมองเหลียวมองใบหน้าสงบราบเรียบของท่านจ้าวหุบเขาแล้วพลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

“ช่างเป็นบุรุษที่เอาไม้ไล่ตีผู้อื่นแล้วยังทำหน้าตาย...หากเมื่อครู่เจ้าของบ้านอย่างท่านไม่ซัดลูกหินขึ้นมาเสียมากมาย เหยี่ยวรูปงามเช่นข้าไหนเลยจะต้องออกกำลังขยับเนื้อขยับตัวถึงเพียงนั้น?” เยว่เทีย...