บทที่ 234 อา อา อา!

แม่เล้าหัวเราะเบาๆ พออกพอใจ “ที่แท้เหม่ยจูของข้าไม่เพียงงดงาม

ยังปากหวาน ช่างเอาใจ” นางยื่นมือข้างหนึ่งมาบีบจมูกเล็กจิ้มลิ้มเบาๆ มองเผินๆ เหมือนคู่ผู้น้อยผู้ใหญ่ที่รักใคร่สนิทสนมกันมามากกว่าสิบปี

“ข้าปากหวานที่ไหนกัน...” เหม่ยจูขยับเข้าบีบนวดบ่าให้แม่เล้า “ท่านแม่สง่างามมากจริงๆ สง่างามเสียจนเห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ