บทที่ 300 ปราณมาร

เวลานี้หลี่หยางเหมือนกลายร่างเป็นมารราคะที่ตักตวงเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอ เขาบดริมฝีปากจุมพิตดูดดื่มแนบแน่น...เนิ่นนานนักถึงยอมถอนริมฝีปากออกไป พอได้ยินเธอพยายามจะส่งเสียงพูดอะไร ก็กดริมฝีปากทั้งขบกัดทั้งบดจูบวนซ้ำ  ไปๆ มาๆ ร่างสองร่างบนเตียงก็ยิ่งกว่ากอดรัดพัวพัน

อาจูเห็นท่านอ๋องจ้าวหุบเขาเวอร์ชั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ