บทที่ 9 ถึงแล้ว
ท่านจ้าวหุบเขาพาลูกศิษย์คนใหม่เดินไปตามทางเดินปูแผ่นไม้เนื้อหนา มุ่งหน้าลงทางทิศใต้โดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ท่ามกลางความเงียบงันอาจูจึงลอบสำรวจซือฝุมาดนิ่งจากด้านหลัง...หลังจากที่ก่อนหน้านี้ลอบสำรวจทั้งจากข้างหน้าและด้านข้างมาแล้วหลายหน
ไม่ว่าจะมองอย่างไร เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายใบหน้ารูปไข่รีเรียวคนนี้ ครอบครององค์ประกอบของ “จอมยุทธเจ้าเสน่ห์” ที่เคยวาดฝันถึงเอาไว้ทั้งหมด
ซือฝุของเธอคนนี้มีเส้นคิ้วเข้มเฉียงเหมือนที่ในนิยายกำลังภายในนิยามว่า “คิ้วกระบี่” มีจมูกที่โด่งได้รูปขนาดกำลังดี มีริมฝีปากสีชมพูดูสุขภาพดีและน่ากัด ผิวพรรณก็ดูขาวเกลี้ยงเกลาเหมือนคุณชายในห้องหอ ทั้งอย่างนั้น หุ่นทรงกลับดูสูงสง่าแข็งแรงแกร่งกร้าวกำลังดี แม้เสื้อผ้าจีนโบราณที่เขาสวมใส่จะเป็นแบบปากแขนกว้าง ดูรุ่มร่ามน่ารำคาญไปสักหน่อย แต่ดูจากแนวไหปลาร้าก็พอมองออก ว่าภายใต้เสื้อผ้า ผู้ชายคนนี้น่าจะมีกล้ามเนื้อกระชับได้สัดส่วนและมีแผงอกที่กว้างขวางพอเหมาะ...ยิ่งเห็นสัดส่วนระหว่างสะโพก อก เอว จากด้านหลังแบบนี้แล้ว เธอก็ยิ่งแน่ใจว่าตัวเองเดาไม่ผิด
ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้ เป็นผู้ชายหน้าสวยหุ่นดีที่แผงอกแน่นตึง ดูฟิตปึ๋งน่ากัดกล้ามเนื้อหน้าอกเล่น...น่าเอนตัวซบเอามากๆ
ข้างในหัวอาจูในตอนนี้เหมือนมีปุ่มสีแดงปุ่มโตๆ ที่มีไว้กดเพื่อโละข้อมูลเก่าๆ ในสมองทิ้งไป เธอกดมันอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็เริ่มกระบวนการให้คะแนนหนุ่มหล่อตรงหน้าในใจใหม่อีกหน
คะแนนหน้าหล่อ เต็มสิบให้ร้อย
คะแนนหุ่นทรง เต็มสิบให้ร้อย
คะแนนการแต่งกาย...อืม...ไหปลาร้ากับลำคอท่านจ้าวหุบเขาสวยเซ็กซี่ ใส่เสื้อปากคอกว้างโชว์ของดีแบบนี้เหมาะสมแล้ว เต็มสิบให้ร้อยอีกเช่นกัน
คะแนนบุคลิกภาพและน้ำเสียง เต็มสิบให้แปดสิบ หักยี่สิบคะแนนตรงที่มีสีหน้าเดียว แต่เพิ่มคะแนนพิเศษให้อีกยี่สิบคะแนนเพราะมีมาดเจ้าชายเย็นชาอันเป็นบุคลิกลักษณะยอดนิยมของพระเอกทั้งหลาย บวกลบแล้วได้ไปทั้งหมดหนึ่งร้อยคะแนนถ้วน
คะแนนด้านจิตใจ...มีคนเคยพูดไว้ว่าคนเราไม่ควรตัดสินกันที่การกระทำเพียงหนึ่งครั้ง ดังนั้น วัดจากที่เขาช่วยชีวิตร่างน้อยๆ ร่างนี้เอาไว้ กับเรื่องที่สุดท้ายแล้วก็ยอมรับเธอเป็นลูกศิษย์ ทำให้เธอได้กินอยู่สุขสบายเหมือนทุกวันนี้ สรุปได้ว่าจริงๆ แล้วท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้เองก็เป็นบุรุษจิตใจดี มีคุณธรรม แต่ที่ดูแข็งกระด้างไปสักเล็กน้อยอาจเป็นเพราะแสดงออกไม่เก่งสักเท่าไหร่ เอาคะแนน “คนดีมีคุณธรรม” ไปอีกหนึ่งร้อยคะแนน เต็มสิบให้ร้อยคะแนนไปเลย!
คะแนนทั้งหมด เต็มสิบได้ร้อย เต็มสิบได้ร้อย เต็มสิบได้ร้อย เต็มสิบได้ร้อย แล้วก็เต็มสิบได้ร้อย เฉลี่ยแล้วได้ทั้งหมดเต็มสิบได้หนึ่งร้อยคะแนนถ้วน!
อา...ซือฝุเจ้าขา ท่านช่างเป็นซือฝุหนุ่มในอุดมคติจริงๆ ❤
เห็นแก่คะแนนเต็มสิบได้ร้อยของท่าน เรื่องที่ทำข้าสำลักน้ำแกงไก่กับเรื่องที่พูดจาไม่เข้าหู ข้าจะถือเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน ส่วนที่เคยแอบคิดว่าท่านเป็นพวก “สารรูปหลอกลวง” นั้น...ตัวข้า ลูกศิษย์ผู้น่ารักแสนดี ขอถอนคำพูด...
ปึก!
ถ้าไม่มีถาดบรรจุจานชามคั่นกลาง แทนที่จะเอาถาดไปจิ้มแผ่นหลังท่านจ้าวหุบเขา คนมัวให้คะแนนคงทำใบหน้างามๆ กับบางส่วนที่ล้ำหน้าอย่างเห็นได้ชัด ทิ่มแผ่นหลังกว้างๆ นั่นเข้าเต็มรัก
ว้า...เสียดายจัง
เอ้ย! ไม่ใช่สิ!
ลูกศิษย์รีบก้าวขาถอยหลังเยื้องไปทางด้านซ้าย ก้มหน้า วางท่าสำรวม “ขออภัยเจ้าค่ะ...จวี๋ฮวาไม่ทันระวัง”
“ถึงแล้ว”
ห๊ะ?
อ๋อ...ถึงที่หมาย
“เจ้าค่ะ...ถึงแล้ว” แล้วยังไงล่ะเจ้าคะ?
