บทที่ 99 บุรุษที่สูญเสียอารมณ์ความรู้สึกในฐานะมนุษย์

“ศิษย์พี่” จ้าวหุบเขาเอ่ยเสียงขรึม คล้ายต้องการตักเตือนบางอย่างเป็นครั้งสุดท้าย

เซี่ยซูเหยากำผ้าห่มแน่น กัดฟันกรอด

“สิบหกปีก่อน หากไม่ใช่ข้าใช้วิชาตัวเบาอันอ่อนด้อยเสี่ยงตายฝ่าหิมะข้ามหุบเหวไปหอบร่างเด็กหนุ่มอวดดีใกล้ตายผู้มาคุกเข่าอ้อนวอนให้ปรมาจารย์จ้าวหุบเขารุ่นก่อนรับเป็นศิษย์เช่นเจ้าเข้าม...