บทที่ 1 คนเดียวที่คิดถึง
ณ กรุงลอนดอน
ณ ผับชื่อดังใจกลางกรุงลอนดอน เป็นที่อโคจรที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาพากันมาเที่ยวอย่างไม่ขาดสาย อีกทั้งเสียงเพลงดังกระหน่ำคึกคัก ทำให้ผู้คนโยกย้ายตามจังหวะเสียงดนตรีกันอย่างมีความสุข เป็นดั่งสวรรค์น้อยๆ ของคนที่นี่เลยก็ว่าได้ ทำให้ผู้คนมาใหม่ต่างนึกครื้นขึ้นมา
ร่างบางระหงประดุจดั่งเทพธิดา กำลังย่างกายเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ด้วยความสวยของเธอบวกกับรูปร่างที่สมส่วน สีผิวขาวนวล ช่างเข้ากับชุดเกาะอกสีดำรัดสั้นเหลือเกิน อีกทั้งหน้าตาออกไปทางโซนเอเชีย ทำให้ผู้คนเเถวนั้นมองด้วยความหลงไหลและชื่นชม เพราะน้อยครั้งนักที่พวกเขาจะเจอคนเอเชียแถวย่านนี้
ร่างระหงเดินผ่านสายตานับร้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน ก็แหงล่ะ...เธอชินกับสายตาแทะเล็มพวกนั้นเสียแล้ว
เมื่อเดินมาถึงตรงกลางฟอร์ เหมือนเธอกำลังมองหาอะไรสักอย่าง ท่ามกลางเสียงเพลงและผู้ชายแถวนั้นกำลังเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ ร่างบางถอยหลบรู้สึกรำคาญ
"โรสทางนี้ๆ"ใบหน้าสวยหันไปตามเสียงเรียกนั้นทันที
“กว่าฉันจะเดินเจอแกยัยดา เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่"เมื่อเดินมาถึงโต๊ะ มือเล็กก็จับแก้วน้ำพรั้นจากมือไอรดาไปดื่มเสร็จปุปก็บ่นชุดใหญ่ ทำเอาไอรดาอดขำกับท่าทางหอบเหนื่อยของเพื่อนไม่ได้
"ก็แหมแกเล่นแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้ รอดมาถึงนี่ก็ดีแค่ไหนแหละ"
"แหมก็นิดนึง"ร่างบางตอบกลับด้วยท่าทางเหนียมอายเล็กน้อย
โรสรินทร์และไอรดาต่างก็เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่สมัยประถม ทั้งคู่ตัดสินใจมาเรียนต่อที่ลอนดอนด้วยกัน และเลือกเรียนดีไซเนอร์ เพราะชื่นชอบด้านแฟชั่นเหมือนกัน แล้วปีนี้เป็นปีสุดท้าย ที่ทั้งคู่จะได้กลับไปทำตามความฝันสักที
"เรื่องแบรนด์ห้องเสื้อของเราไปถึงไหนแล้ว"ไอรดาถามด้วยความตื่นเต้น
"ตอนนี้ก็เสร็จเกือบหมดแล้วแหละ สิ้นปีนี้เราน่าจะเปิดตัวทัน"โรสรินทร์บอกไอรดาตามที่เธอได้คุยกับพ่อเรื่องที่ขอเปิดร้านที่ห้างสรรพสินค้าของตัวเอง
"ว้าว! ความฝันของเราใกล้เป็นจริงแล้วสินะ"ท่าทางโอเวอร์แอ็คติ๊งของไอรดา ทำให้โรสรินทร์หลุดหัวเราะออกมา
"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ! ว่าแต่เรื่องแกกับพี่วินไปถึงไหนแล้วคะ ได้ข่าวว่ากลับไปครั้งนี้ เพื่อนสาวแสนสวยของฉัน ต้องกลับไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวนี่นา"
ถ้อยคำของไอรดาทำเอาโรสรินทร์ที่กำลังหัวเราะ มีอาการหน้าแดงร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่คิดถึงเรื่องนั้น
จริงสิ...ป่านนี้กวินจะเป็นยังไงบ้างนะ ตั้งแต่ที่เธอมาอยู่ลอนดอนก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย รู้แค่ว่าเขาเป็นหมอประจำโรงพยาบาลในเครือข่ายของครอบครัว เขาจะคิดถึงเธออย่างที่เธอคิดถึงเขาตลอดเวลามั้ยนะ...ยังไงต้องคิดถึงสิ! เขาได้ให้สัญญากับเธอไว้แล้วหนิ...
ยี่สิบปีก่อน
"พี่วินนน"เสียงเด็กหญิงตุ้ยนุ้ยตัวอ้วนกลมวัยสี่ขวบ กำลังวิ่งมาหากวินวัยแปดขวบ ที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่นกับแม่ของเขา
หมับ! เด็กชายกวินรีบวิ่งมารับเด็กสาวตุ้ยนุ้ยด้วยความหมั่นเขี้ยว
"ฟอด คิดถึงจังครับ ช่วงนี้ไม่เห็นมาเล่นกับพี่เลย"กวินหอมแก้มป่องซ้ายขวาสลับกันไปมาด้วยความคิดถึงน้องสาวตัวกลม
ด้านคุณหญิงทิพย์ประภาที่พึ่งเดินตามเข้ามา มองภาพตรงหน้าด้วยความรักใคร่และเอ็นดู ท่านทั้งสองมองหน้ากันอย่างรู้ใจ
"โรสก็คิดถึงพี่วินม๊ากมากค่า ป้าเกศสวัสดีค่า"โรสรินทร์ตัวน้อยยิ้มตาหยี
"มาให้ป้ากอดให้หายคิดถึงหน่อยเร็ว"เด็กน้อยตัวกลมรีบเดินไปอ้อนคุณหญิงเกศแก้ว
"คุณน้าสวัสดีครับ"
"ไหว้พระเถอะลูก"
"แล้วนี่ไปไงมาไง ถึงว่างล่ะทิพย์"คุณหญิงเกศแก้วถามขึ้น
"ก็ทุกอย่างที่ห้างเริ่มลงตัวแล้วจ้ะ เลยมีเวลาว่างน่ะ"
"งั้นก็ดีนะสิ จะได้พาหนูโรสมาหาตาวินบ่อยๆ "คุณหญิงเกศแก้วพูดขึ้นอย่างสบายใจ แต่คุณหญิงทิพย์ประภานี่สิกับมีสีหน้าเอื่อยลง
"คงไม่ได้พามาอีกแล้วล่ะเกศ ทิพย์ต้องพายัยโรสไปเรียนต่อต่างประเทศ"
"เฮ้อฉันคงคิดถึงยัยหนูมากนะสิ"คุณหญิงเกศแก้วทำหน้าเศร้าใจ ก่อนจะคิดอะไรในใจออก เธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ ก่อนที่โรสรินทร์จะไปต่างประเทศ
"ตาวินพาน้องไปเล่นในสวนนะครับ เดี๋ยวแม่ขอคุยธุระกับน้าทิพย์ก่อน"
"ครับ ป่ะยัยตุ้ยนุ้ยไปจับผีเสื้อกัน"
"ผีเสื้อๆ โรสอยากจับผีเสื้อไปๆ"แล้วทั้งคู่ก็เดินจับมือกันออกไปข้างนอก...
"ทิพย์ เกศอยากขอหมั้นหนูโรสให้ตาวิน"คุณหญิงเกศแก้วพูดขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจัง
"เอ่อจะดีหรอเกศ ลองถามความสมัครใจของตาวินก่อนดีมั้ย ส่วนเรื่องโรสทิพย์พอรู้"คุณหญิงทิพย์ประภาพอจะรู้ว่าลูกสาวของเธอชอบพอกวินมาก ถึงแม้ยังเด็กก็ตาม
"เกศว่าดีที่สุดแล้วล่ะ เราเลือกสิ่งที่ดีให้ลูก สักวันเขาต้องเข้าใจ"
"เกศว่าไงทิพย์ก็ตามนั้นละกัน"
"ถ้าอย่างนั้นเกศขอหมั้นหนูโรสไว้ก่อนนะจ้ะ เมื่อหนูโรสเรียนจบเมื่อไร เกศจะไปสู่ขอทันที"คุณหญิงเกศแก้วยิ้มอย่างพอใจ ทั้งสองตกลงกันเสร็จเรียบร้อย ก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันตามประสาเพื่อนรัก...
"พี่วิน โรสอยากได้ผีเสื้อตัวนั้นสีสวยจัง"เด็กหญิงตุ้ยนุ้ยวิ่งไล่จับผีเสื้อตัวสีฟ้า กวินกลัวว่าเธอจะหกล้มเหลือเกิน
ตุบ!...นั่นไงไม่ทันขาดคำ
"พี่วินโรสเจ็บฮือๆ"เด็กหญิงตัวกลมเบะปากร้องไห้ทันที พี่ชายรีบวิ่งมาดู
"ไหนพี่ขอดูหน่อยสิ โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะครับคนเก่ง"เมื่อกวินดูแผลใกล้ๆ เห็นแค่รอยถลอกนิดหน่อย
"โอมเพี้ยงหายแล้วครับ”เด็กหญิงตุ้ยนุ้ยมองดูท่าทางของพี่ชายด้วยความงงงวย แล้วก้มลงไปดูแผลตัวเอง
"หายแล้วจริงด้วย โรสไม่เจ็บแล้วพี่วินเก่งที่สุดเล้ย~"กวินยิ้มด้วยความเอ็นดูแล้วลูบศีรษะน้อยเบาๆ
