บทที่ 2 การกลับมาของโรสรินทร์
เด็กน้อยโรสรินทร์มองดูพี่ชายสุดที่รักด้วยความหลงไหล ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เธอกับรู้สึกดีทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้เขา
"พี่วิน โรสต้องไปเรียนต่างประเทศแล้วนะ"กวินมองหน้าน้องสาวด้วยความรัก
"พี่คงคิดถึงเราแย่เลย~"กวินตอบตามความจริงเพราะเขาเป็นลูกชายคนเดียว ไม่ค่อยมีเพื่อนหรือน้องสาวที่เป็นผู้หญิง ไม่มีเธอมาเล่นด้วยคงเหงาน่าดู
"โรสกลัวว่าพี่วินจะลืมโรส"เด็กสาวตัวน้อยพูดเหมือนจะร้องไห้
"พี่จะลืมโรสได้ไง โรสเป็นน้องสาวของพี่นะครับ"กวินพลางปลอบและเช็ดคราบน้ำตาออกจากดวงตาแป๋วอย่างเอ็นดู
"จริงหรอ~พี่วินจะไม่ลืมโรสจริงๆนะ"เธอยิ้มและตอบอย่างดีใจ
"ครับผม"
"งั้นพี่วินสัญญากับโรสได้มั้ยคะ ว่าจะรอและแต่งงานกับโรสแค่คนเดียว"
กวินอึ้งกับความคิดของเด็กวัยสี่ขวบที่คิดจริงจังไปถึงเรื่องแต่งงาน แต่เขาก็ไม่คิดถือสาอะไร เพราะเห็นว่าเธอยังเด็กอยู่ คงไม่เข้าใจความหมาย
"ครับ พี่จะรอและแต่งงานกับโรสแค่คนเดียว"
"จริงนะ"
"จริงครับ"เธอชูนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับพี่ชาย แล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม
"เย้ เย้ โรสจะได้เป็นเจ้าสาวของพี่วินแล้วเย้เย้!"สาวน้อยตุ้ยนุ้ยกระโดดโลดเต้นดีใจ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่ชายสุดที่รัก...
"โรส...โรส...ยัยโรสรินทร์!"ไอรดาเห็นโรสรินทร์นั่งเหม่ออยู่นานเลยเรียกสติ
"ห๊ะ อะไร?"เธอมัวแต่คิดเรื่องในอดีตจนลืมเพื่อนรัก
"แกเหม่ออะไรย่ะ เห็นนั่งเหม่อตั้งแต่ฉันถามเรื่องพี่วินแล้ว"
"แหม~คิดอะไรเพลินไปหน่อย"เธอตอบเลี่ยงๆ
"เหรอคะ!"ไอรดาประชดอย่างรู้ทัน
"ดาฉันว่าเรากลับกันดีกว่า ฉันง่วงมากเลยอะ"
"โอเคฉันก็เริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน"แล้วทั้งคู่ก็กลับคอนโดพร้อมกัน
ด้านโรสรินทร์เธอคิดอะไรเพลินๆ ระหว่างขับรถกลับคอนโด
‘อีกหนึ่งอาทิตย์เราจะได้เจอกันแล้วนะคะ...โรสคิดถึงพี่วินจัง~’โรสรินทร์คิดในใจ ก่อนระบายยิ้มออกมาอย่างมีความสุข...
ณ ประเทศไทย
ท่ามกลางสนามบินสุวรรณภูมิ มีผู้คนมากหน้าหลายตาทั้งชาวต่างชาติและชาวเอเชีย ต่างพากันสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย
อีกฝั่งทางด้านผู้โดยสารขาเข้าก็เช่นกัน โรสรินทร์และไอรดาเดินทางมาถึงประเทศไทยเป็นที่เรียบร้อย เธอทั้งสองรู้สึกตื่นเต้นมาก ที่ไม่ได้กลับมาไทยตั้งแต่ไปเรียนต่อที่ลอนดอน นี่ก็ยี่สิบปีแล้วที่ไม่ได้กลับ ทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลาจริงๆ
"ถึงสักที ไม่ได้กลับมาตั้งนาน อะไรๆดูทันสมัยไปหมดเลยว่ามั้ยแก” โรสรินทร์ถามไอรดาไปอย่างที่ตาเห็น
"ก็แหงล่ะ ไม่ได้กลับมาตั้งยี่สิบกว่าปี อะไรๆก็เปลี่ยน...ใจคนก็น่าจะเปลี่ยนไปแล้วมั้ง"ไอรดาตอบตามความจริง และไม่ลืมที่จะแกล้งยั่วโมโหเพื่อนรักตามสไตล์ของเธอ
"แกว่าอะไรนะ!"ด้วยความที่เธอเป็นคนขี้โมโหเร็ว พอได้ยินสิ่งที่เพื่อนพูด ถึงกับควันออกหูเลยทีเดียว
"ก็พี่วินของแกไง ไม่ได้เจอกันตั้งยี่สิบกว่าปี ป่านนี้มีแฟนก่อนแกละมั้ง"
คำพูดนี้ไอรดาพูดกรอกหูทุกวันจนชิน ตลอดระยะเวลาที่อยู่ลอนดอน มีผู้ชายเข้ามาจีบเธออย่างไม่ขาดสาย แต่เธอกับเลือกที่จะปิดกั้นตัวเองเพื่อรอเขาคนเดียว
"ช่างสิมีได้ก็เลิกได้ เพราะฉันกลับมาเพื่อทวงของฉันคืนแล้ว”โรสรินทร์ตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง เธอไม่เคยสนว่าเขาจะมีใครหรอก
"มันต้องอย่างนี้สิ"
ไอรดายกยิ้มอย่างชอบใจในความไม่ยอมคนของโรสรินทร์ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปที่ลานจอดรถพร้อมกัน
"นี่โรสแกจะไม่บอกป้าทิพย์หน่อยหรอ ว่าแกกลับมาก่อนกำหนด”
"ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ"
"ย่ะ ตามใจแกละกัน นั้นลุงหมายมาแล้วเรากลับกันดีกว่า พ่อฉันเหมือนเดิมให้คนขับรถมารับ ท่านไม่เคยมีเวลาว่างให้ฉันสักที"
"โอ๋ๆ ยัยเด็กขี้แย คุณลุงคงติดธุระสำคัญจริงๆ แหละ” โรสรินทร์ปลอบเพื่อนด้วยความรัก เพราะตั้งแต่แม่ของไอรดาเสียไป พ่อของไอรดาก็เอาแต่ทำงานไม่เคยมีเวลาให้สักที...
ณ คฤหาสน์ภักดิ์ไพศาลย์
เสียงรถยนต์คันหูสีดำแล่นเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ ทำให้คนงานอยู่แถวนั้นมองด้วยความงุนงง เพราะไม่คุ้นชิน ถ้าเป็นแขกของท่านปริชย์ประมุขของบ้านคงไม่น่าใช่ เพราะท่านต้องนัดคุยกันแค่ในห้าง หรืออาจจะเป็นแขกของคุณหญิงทิพย์ประภากันแน่นะ
ร่างบางระหงก้าวขาลงจากรถด้วยความมาดมั่น มองดูบ้านของตัวเองด้วยความคิดถึง ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใดก็ยังเหมือนเดิม
ทางด้าน อรอิน หัวหน้าคนรับใช้เก่าแก่ของที่บ้าน มองด้วยความสงสัยว่าคุณผู้หญิงคนสวยคนนี้คือใครเลยเดินเข้ามาถามด้วยความอยากรู้
"เอ่อ..ไม่ทราบว่ามาหาใครคะ”
"ป้าอรนี่โรสเอง จำกันไม่ได้แล้วหรอคะ”โรสรินทร์อดขำไม่ได้ จริงสิใครเขาจะไปจำได้เนอะ นี่ก็ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว ยัยตุ้ยน้ยแสนซนประจำบ้าน ได้โตเป็นสาวสวยขนาดนี้
"คุณหนูโรสจริงๆหรอคะ! แหมโตเป็นสาวสวยขนาดนี้ ป้าก็จำไม่ได้นะสิ แล้วนี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไรทำไมไม่บอกป้า”ป้าอรอินพุ่งตัวเข้ากอดร่างระหงด้วยความคิดถึง
"ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิคะ เอ่อแล้ววันนี้คุณแม่อยู่บ้านมั้ย”เมื่อเธอกอดป้าอรจนหายคิดถึงแล้ว เธอก็อยากเจออยากกอดอยากหอมมารดาเช่นกัน
"คุณผู้หญิงอยู่ห้องนั่งเล่นค่ะ”
"งั้นโรสฝากป้าอรเอาของไปเก็บบนห้องให้ด้วยนะคะ โรสจะไปหาคุณแม่”
“ได้เลยค่ะคุณหนู”
โรสรินทร์รีบเร่งฝีเท้าไปยังห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว
"คุณแม่ขา~คิดถึงจังเลย”ด้านคุณหญิงทิพย์ประภากำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่ ก็ตกใจทันทีที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนด
"โรส! ไหนบอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้าไงลูก?”ร่างบางถลาเข้ากอดมารดาด้วยความคิดถึง จมูกโด่งเล็กเชิดรั้นหอมแก้มมารดา
