บทที่ 8 นางร้ายฝึกรัก EP8

ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็คส์เพื่อหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกมา ปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอค้นหารายชื่อหุ้นส่วนทางธุรกิจคนสำคัญก่อนจะกดโทรออกทันทีโดยไม่ลังเล เพียงไม่นานปลายสายก็กดรับด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็นมิตร

“เป็นอย่างไรบ้างครับคุณภูวดล แก้วรุ้งดูแลคุณดีไหมครับ ผมต้องขออภัยจริงๆ ที่ไม่ได้ไปร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับคุณด้วย” ประกิตกรอกเสียงผ่านสายโทรศัพท์มาด้วยความเกรงใจ แม้ตนเองจะมีวัยวุฒิและคุณวุฒิที่สูงกว่า แต่ประธานบริหารอย่างเขาก็ไม่เคยถือตัวหรือแสดงท่าทีข่มเหงผู้ที่อายุน้อยกว่า โดยเฉพาะกับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่มากความสามารถอย่างภูวดล เขายิ่งให้ความเคารพและชื่นชมในการบริหารงานที่สามารถขยายเครือข่ายโรงแรมได้ครอบคลุมทั่วประเทศ

“ดูแลดีมากครับ ดีเสียจนผมคงแทบจะลืมไม่ลงเลยทีเดียว” ภูวดลตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัยเอาไว้อย่างชัดเจน

สิ้นคำตอบของหุ้นส่วนหนุ่ม ประกิตก็รับรู้ได้ทันทีด้วยสัญชาตญาณของคนเป็นพ่อว่าบุตรสาวตัวแสบจะต้องก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นอย่างแน่นอน

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับคุณภูวดล” ประธานบริหารใหญ่เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

ภูวดลนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง ชายหนุ่มชั่งใจว่าควรจะเล่าความจริงทั้งหมดให้บิดาของหญิงสาวฟังดีหรือไม่ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะพูดออกไปตามตรง เขาไม่ได้มีเจตนาจะฟ้องร้องเหมือนเด็กๆ แต่เขาต้องการให้ผู้ปกครองของเธอได้รับรู้ถึงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม เพราะหากปล่อยให้แก้วรุ้งใช้อารมณ์และนิสัยเอาแต่ใจในการทำงานร่วมกัน อนาคตของโปรเจกต์ที่อำเภอปายคงต้องพังไม่เป็นท่า

“คุณแก้วรุ้งเธอก็ดูแลผมดีมากครับ ถ้าไม่นับเรื่องที่เธอตั้งใจขับรถซิ่งปาดซ้ายปาดขวาจนผมแทบจะคายอาหารเช้าออกมาให้ได้ หรือการพาผมไปกินมื้อกลางวันสุดพิเศษอย่างส้มตำปูปลาร้าและน้ำตกหมูริมถนนท่ามกลางฝุ่นควันด้วยชุดสูทราคาแพง” ชายหนุ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยน้ำเสียงราบเรียบคล้ายกับกำลังรายงานผลประกอบการ

“จริงหรือครับ” ประกิตอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าบุตรสาวที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศจะแสดงกิริยาเช่นนี้กับแขกคนสำคัญ

“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกหรอกครับคุณประกิต” ภูวดลยืนยันหนักแน่น

“ผมต้องขอโทษแทนแก้วรุ้งด้วยจริงๆ นะครับ ลูกสาวผมเธอยังเด็กและคงจะติดนิสัยเอาแต่ใจตัวเองมากไปหน่อย ผมหวังว่าคุณภูวดลคงจะไม่ถือสาหาความใช่ไหมครับ” น้ำเสียงของประกิตเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและลำบากใจ

“ผมไม่ถือสาหรอกครับ แต่ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปผมเกรงว่าเราจะทำงานร่วมกันลำบาก ผมขออนุญาตพูดตามตรงนะครับ ว่าคุณแก้วรุ้งไม่ได้ให้ความเคารพผมในฐานะหุ้นส่วนหรือผู้ที่อาวุโสกว่าเลย แล้วแบบนี้ธุรกิจที่เรากำลังจะสร้างร่วมกันมันจะราบรื่นได้อย่างไรครับ” ภูวดลอธิบายเหตุผลด้วยความใจเย็น เขาต้องการให้ประกิตมองเห็นปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต

“ผมเข้าใจความกังวลของคุณภูวดลเป็นอย่างดีครับ เอาเป็นว่าในเมื่อเราตกลงจะร่วมทำธุรกิจด้วยกันแล้ว ผมอยากจะขอร้องและฝากฝังให้คุณช่วยสอนงานลูกสาวของผมจะได้ไหมครับ โรงแรมที่เรากำลังจะสร้างที่ปายผมตั้งใจจะยกให้แก้วรุ้งเป็นคนบริหารจัดการทั้งหมด แต่ถ้าเธอยังไม่รู้จักโตและไม่มีความรอบคอบประสาผู้ใหญ่ ผมก็คงต้องพิจารณาถอนหุ้นออกมาเพราะไม่อยากทำให้ทางคุณต้องมาพลอยเดือดร้อนและเสียหายไปด้วย” ประกิตเอ่ยความในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา

“ผมไม่มีปัญหาครับ ผมยินดีและสามารถสอนงานคุณแก้วรุ้งได้แน่นอน ถ้าหากคุณประกิตจะกรุณามอบสิทธิขาดในการเป็นอาจารย์สอนงานให้ผมอย่างเต็มที่” ภูวดลยื่นข้อเสนอที่ทำให้เขาถือไพ่เหนือกว่า

“ไม่มีปัญหาเลยครับคุณภูวดล ผมเชื่อมั่นว่าลูกสาวของผมเป็นคนเก่ง หัวไว และรู้จักการวางแผนงานได้ดีจากสิ่งที่คุณเองก็คงจะได้เห็นในห้องประชุมวันนี้แล้ว แต่เพราะเธอยังใหม่และขาดประสบการณ์การทำงานจริง มีเพียงทฤษฎีในตำราที่เรียนมาเท่านั้น เธอถึงยังขาดความยั้งคิดและวุฒิภาวะผู้นำ” ประกิตตอบตกลงแทบจะในทันที

“ถ้าอย่างนั้นเอาเป็นว่าอีกสองเดือนข้างหน้า ผมขอให้คุณแก้วรุ้งเดินทางไปประจำอยู่ที่อำเภอปายเพื่อคอยดูงานการก่อสร้างและระบบการบริหารจัดการ ผมจะเป็นคนช่วยสอนงานและดูแลเธออย่างใกล้ชิด เพื่อที่ในอนาคตเธอจะได้แข็งแกร่งพอที่จะดูแลกิจการได้เพียงลำพัง และเรียนรู้ที่จะใช้เหตุผลในการตัดสินใจมากกว่าการใช้อารมณ์ส่วนตัว ถ้าคุณประกิตจะอนุญาต” ภูวดลวางแผนการขั้นต่อไปอย่างแยบยล

ประกิตลอบยิ้มกว้างออกมาด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด ข้อเสนอของภูวดลคือสิ่งที่เขาแอบหวังเอาไว้ลึกๆ การปล่อยให้บุตรสาวที่แสนจะดื้อรั้นได้ไปอยู่ในความดูแลของผู้ชายที่เพียบพร้อม มีความเป็นผู้นำ และมีความเด็ดขาดอย่างภูวดลคงจะเป็นผลดีต่อตัวแก้วรุ้งเอง อย่างน้อยเขาก็สืบทราบมาว่าชายหนุ่มผู้นี้ยังครองตัวเป็นโสดและไม่มีพันธะกับหญิงสาวคนไหน หากการร่วมทุนทำธุรกิจในครั้งนี้จะเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ให้หนุ่มสาวทั้งสองได้ใกล้ชิดกันก็คงจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่น้อย

“ตกลงตามนี้เลยครับ ถ้าเช่นนั้นผมคงต้องรบกวนฝากแก้วรุ้งไว้ในความดูแลของคุณด้วยนะครับ ในช่วงเวลาสองเดือนก่อนหน้านี้ผมจะพยายามกวดขันและสอนงานให้ลูกสาวมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ เวลาเดินทางไปอยู่ที่นั่นกับคุณ จะได้ไม่สร้างความหนักใจให้คุณมากนัก” ประกิตตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้น