บทที่ 6 ไม่มีคุณสมบัติ

หลังจากมอบหน้าที่พ่อบ้านให้คนอื่นแล้ว อาร์เนลรู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมาก

แสงแดดตอนเช้าอ่อนโยนและสดใส ส่องลงมาบนตัวราวกับจะกวาดความเหนื่อยล้าในอดีตออกไปหมด อาร์เนลรับประทานอาหารเช้าแล้ว ไปหาที่ดื่มชาในสวนและคิดถึงแผนการต่อไป

เธอรู้สึกว่าเรือนกระจกสกปรก จึงไม่อยากไปอีกแล้ว คิดไปคิดมา อาร์เนลตัดสินใจไปนั่งที่ระเบียงชั้นสามที่อยู่ใกล้ ๆ เพื่อจะให้ลมพัดและชมวิวจากที่สูง

เอลิซาเทชาให้เธอ แล้วยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าผ่อนคลายมองไปรอบ ๆ เพราะหลายปีที่ผ่านมาอาร์เนลยุ่งอยู่ตลอดเวลา และตัวเธอเองในฐานะสาวใช้ส่วนตัวก็ต้องนั่งอยู่หน้าโต๊ะช่วยทำงานตลอด ในวันที่อากาศดีแบบนี้ ลมที่พัดมาก็พาเอากลิ่นหอมของดอกไม้มาด้วย นานแล้วที่เธอไม่ได้สูดดมกลิ่นนี้

ขณะที่เอลิซากำลังอดไม่ได้ที่จะยืดตัวเมื่อไม่มีคนแปลกหน้าอยู่ ก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากหลังประตูกระจกข้าง ๆ ตามด้วยเสียงตัวชนกำแพงอย่างหนักหน่วง

อาร์เนลก็ได้ยินเช่นกัน เธอวางถ้วยชาลงด้วยความสงสัยและกำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นคนที่กำลังกอดกันอย่างร้อนแรงหลังประตูเคลื่อนไหว ไม่รู้ใครหมุนมือจับแล้วก็กอดกันเข้ามาในระเบียง

มองอีกครั้ง ถ้าไม่ใช่โฮลเดนกับแคนติญีแล้วจะเป็นใครได้

แคนติญีเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าอาร์เนลอยู่ตรงนี้ เพราะตอนนั้นเธอกำลังกดโฮลเดนอยู่ สายตาผ่านประตูกระจกมองเห็นเอลิซาตรงนั้น และนายหญิงกับสาวใช้คู่นี้มักจะอยู่ด้วยกันเสมอ อาร์เนลก็ต้องอยู่ด้วย

แรงกระตุ้นที่อยากยั่วยุครอบครองสมองของเธออีกครั้ง แคนติญีรีบเกี่ยวคอโฮลเดน พันตัวกับเขาแลกเปลี่ยนจูบเปียกชื้น มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหมุนลูกบิดประตู แล้วจึงจุ่มลงไปในจูบลึกที่เร่าร้อนนี้ต่อ

อาร์เนลเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา "ท่านหัวหน้าอัศวินทั้งสองท่านมีงานอดิเรกในการแสดงต่อหน้าคนอื่น ข้าไม่ทราบมาก่อน"

โฮลเดนได้ยินเสียง จึงปล่อยลิ้นที่พันกันแล้วมองไปที่อาร์เนล ขมวดคิ้ว "เจ้าหมายความว่าอย่างไร"

"โฮลเดน ภรรยาของคุณอิจฉาแล้วล่ะ"

แคนติญีเอามือกลับมา เดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วชี้โต๊ะ "ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม"

อาร์เนลหันไปสั่งให้เอลิซาออกไปก่อน จึงจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างจริงจัง "ได้สิ"

เมื่อก่อนเธอแค่ได้ยินจากปากคนอื่น ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่อาร์เนลได้สัมผัสใกล้ชิดกับหัวหน้าอัศวินหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์จักรวรรดิ เธอมองจากดวงตาที่เย่อหยิ่งไปจนถึงริมฝีปากสีแดงสด สุดท้ายสายตาตกที่แหวนในมือของแคนติญี หากเธอจำไม่ผิด เมื่อกี้เธอเห็นแหวนแบบเดียวกันในมือของโฮลเดน

"คุณอาร์เนล ฉันเรียกแบบนี้ใช่ไหม" แคนติญีตามสายตาของอาร์เนลมองไปที่แหวนในมือตัวเอง เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ "นี่คือแหวนที่โฮลเดนให้ตอนขอแต่งงาน เขาบอกว่าเขามีภรรยาอยู่ที่บ้าน แต่เวลาและระยะทางทำให้ความรักที่ไม่มากอยู่แล้วจางหายไป ดังนั้นตอนนี้เมื่อพบคนที่รักจริงแล้ว จึงตัดสินใจกล้าหาญอีกครั้ง"

โฮลเดนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มเบา ๆ ขึ้นมา เขานั่งลงข้าง ๆ แคนติญี จับมือเธอประสานนิ้ว

อาร์เนลไม่สนใจพฤติกรรมที่พวกเขาตั้งใจอวดความรัก "งั้นต้องการให้ฉันสละที่ให้คนที่รักมากกว่าหรือ"

แคนติญียกคิ้ว "ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น เพราะโฮลเดนกับฉันคุยกันแล้ว ตระกูลไททันจะยังเลี้ยงดูเธอเธอต่อไปเพื่อไม่ให้คนอื่นเอาไปพูดว่าเขาทอดทิ้งภรรยา หรือถ้าเธออยากกจะมีลูกกับเขา ฉันก็ยอมได้นะ"

"เพราะเธอก็ต้องมีคนไปสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลวิลเล็ตต์ ใช่ไหม"

เดิมทีโฮลเดนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของแคนติญี สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สุดท้ายก็เงียบลง

เมื่อก่อนตอนที่ตระกูลจัดให้เขาได้รู้จักกับอาร์เนล ก็เน้นย้ำว่าเขาต้องได้ตัวหญิงสาวคนนี้มา ไม่ว่าจะสวยหรือขี้เหร่ — เพราะเบื้องหลังเธอคือตระกูลวิลเล็ตต์ ความมั่งคั่งของท่านดยุกสโกดาเกือบทั้งหมดถูกทิ้งไว้ให้ลูกสาวคนเดียวสืบทอด ไม่ว่าใครจะแต่งงานกับอาร์เนล ก็เป็นการซื้อขายที่คุ้มค่า

โฮลเดนคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนโลภเงินทอง ภายหลังเมื่อมีความรู้สึกกับอาร์เนลและขอแต่งงานสำเร็จ ยังแอบดีใจว่าตัวเองไม่ได้แต่งงานกับอาร์เนลเพราะจุดประสงค์ที่น่าอับอาย เขาไม่ได้ต้องการความมั่งคั่งเงินทองพวกนั้น และไม่ยอมหลอกลวง

แต่ตอนนี้แคนติญีที่เขารักอย่างลึกซึ้งกลับพูดถึงเรื่องที่อาร์เนลต้องมีคนไปสืบทอดทรัพย์สินต่อหน้า เขาจึงนึกขึ้นได้ว่า หากอาร์เนลไม่มีลูก เมื่อเธอตายแล้ว ความมั่งคั่งเหล่านั้นจะถูกริบเข้าคลังหลวง

โฮลเดนในใจก็ชื่นชมความใจกว้างและความเอาใจใส่ของแคนติญี ที่ยอมแบ่งปันตัวเองกับอาร์เนล ยังใจดีวางแผนอนาคตให้คู่แข่งในความรัก แต่มองอาร์เนลอีกครั้ง นอกจากเรียนรู้วิธีการต่ำช้าที่ไม่สุภาพเหมือนผู้หญิงที่ดูดีเพียงผิวเผิน ให้ประชาชนในดินแดนของตัวเองใส่ร้ายผู้มีบุญคุณ ยังทำอะไรดีได้อีก!

แต่อาร์เนลเมื่อได้ยินคำพูดของแคนติญี กลับอดไม่ได้ที่จะโค้งปากยิ้ม "ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะต้องการลูกคนนี้"

"ยิ่งไปกว่านั้น..." เธอชี้ไปทางโฮลเดน "ยังต้องมีสายเลือดของคนแบบนี้อีก"

โฮลเดนไม่คิดว่าอาร์เนลจะพูดถึงตัวเองด้วยน้ำเสียงดูถูกขนาดนั้น สีหน้าบึ้งตึงลงทันที "ผมกับแคนติญีรักกันสองหัวใจ ก็ไม่ได้อยากจะมีความสัมพันธ์กับคุณ คุณยังจะมาเลือกมากอีกเหรอ"

เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จ้องมองอาร์เนลอย่างเข้มงวด "หรือว่า...ฮึ! ถ้าคุณไปมีชู้กับผู้ชายคนอื่นแล้วท้อง ควรจะหาวิธีจัดการ อย่าให้คลอดออกมาแล้วทำให้ชื่อเสียงของตระกูลไททันเสียหาย อย่าโทษผมที่ไม่สุภาพ!"

อาร์เนลที่เดิมยิ้มแย้มแจ่มใสก็เอ่ยขึ้นทันที

"โฮลเดน ไททัน คุณควรระวังคำพูดของคุณ"

ใบหน้าของอาร์เนลมีความเย็นชาแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันคืออาร์เนล วิลเล็ตต์ พ่อของฉันคือสโกดา วิลเล็ตต์ ไม่ใช่คนที่คุณจะใส่ร้ายได้ตามใจชอบ ยิ่งพฤติกรรมมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงานยิ่งไม่น่ายอมรับ"

เธอมองโฮลเดนด้วยใบหน้าตกตะลึง "ตอนงานแต่งงานของเราเมื่อก่อน สัญญาว่าจะรักฉันคนเดียวตลอดชีวิต สุดท้ายก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ยังไปพูดคำเดียวกันกับหัวหน้าอัศวินแคนติญีอีก ฉันไม่สนว่าคุณจะผิดสัญญากับคนเป็นครั้งที่สอง แต่คนไม่มีคุณธรรมแบบคุณ ไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นพ่อของลูกฉัน"