บทที่ 13 รับแทนเพื่อน(เหตุการณ์เมื่อคืน) ๑๐๐%
เวย์กัดฟันพูดข้างหูคนบนตัก ขนาดจับล็อกตัวเอาไว้แน่นขนาดนี้ ยังสามารถดิ้นเบียดตูดกับไข่กูได้ เชื่อเลย!
แล้วแม่งจะดิ้นอะไรนักวะ เบียดหำกูอยู่ได้
"นาบี!" พูดดีไม่ฟังหนุ่มหน้ามนจึงเค้นเสียงกดต่ำปราม ยกขาขึ้นพาดสองขาเล็กเอาไว้ ล็อกตัวไม่ให้ขยับดิ้นได้อีก
นั่งแบบสบายๆ ไม่ชอบ สงสัยคงอยากโดนล็อกจับกด ก็ไม่เป็นไร อยากได้จะจัดให้
"มันอึดอัด! จะกอดแน่นทำไม"
"ฮึ่ม!"
ไม่แค่เสียงหวานที่มันแหลมปรี๊ดเสียดแทงแก้วหู แต่สะโพกนุ่มนิ่มยังขยันบดเอ็นเขาไม่เลิก แผ่นหลังบอบบางเอนนอนทับแผ่นอกแกร่งโดยที่ร่างเล็กๆ ถูกแขนขาแข็งแรงกว่าล็อกรั้งแทบสิงจมอก
กลิ่นหอมกระจายฟุ้งตลบรอบตัว เหมือนสารฮอร์โมนที่กำลังทำหน้าที่ล่อลวงเพศตรงข้ามให้วิ่งเข้าหา และกูก็เป็นตัวผู้ด้วยสิ! อะไรนุ่มๆ หอมๆ ก็ดันชอบมากด้วย!
"ซี๊ด!~ แม่ง!"
สงครามน้ำลายจบก็ต่อด้วยสงครามอารมณ์ เออ ดีฉิบ!
เวย์อารมณ์กรุ่น ร่างกายก็พลันร้อนพล่านไปด้วย หมายถึง อารมณ์เสี้ยนกูเนี่ยปรี๊ดเลย! เวลาดิ้นเวลาขยับบนตัวกู คิดว่ากูเป็นรูปปั้นมั้ง ที่จะไม่รู้สึกอะไร
กูผู้ชายทั้งแท่ง แข็งเป็น เงี่ยนได้ครับ ไม่ใช่รูปปั้นไม่มีความรู้สึก ไม่ใช่แค่พี่สาวเพื่อนที่นั่งบดนั่งเบียดเอ็นแล้วกูขึ้น หญิงไหนขึ้นบดกูก็ขึ้นหมดแหละ!
คิดผิดชะมัด เหี้ยเอ๊ย!
"อืม!~" เวย์คำรามเสียงต่ำในลำคอ ทิ้งศีรษะกับพนักพิง แหงนหน้าขึ้นมองเพดานรถ พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกทางจมูก ก่อนจะสูดออกซิเจนเย็นฉ่ำกลับเข้าคืน
สะโพกมนนุ่มนิ่มยังทับแก่นเนื้อลำใหญ่แข็งพาดเป้ากางเกง แต่ทว่า เจ้าของมันนิ่งไปแล้วหลังพยายามดีดดิ้นหนีลงจากตักเขาไม่ได้เพราะโดนล็อกมันทุกทาง ความสงบจึงกลับคืนสู่พื้นที่จำกัด
แต่อารมณ์กูเนี่ยไม่สงบเลย แม่ง!
นอนขบกรามปิดตาสูดหายใจพยายามไม่คิดจินตนาการไปไกล ยังไงพี่สาวเพื่อนมันก็เมา สติดีๆ คงหันมากัดคอกูละ กระทั่งได้ยินเสียงกุกกักดังขึ้น ก่อนประตูรถข้างๆ จะถูกกระชากเปิด ตามด้วยเสียงคุ้นหูที่ตอนนี้แม่งโคตรไม่อยากได้ยิน
โทษมันที่พามาเจออะไรก็ไม่รู้ นาทีนี้คือเสี้ยนมาก หัวคือมีภาพจับเอวเล็กพาดเตียงกระแทกเอ็นใส่ร่องเสียงลั่นห้องตับๆๆ แล้ว แต่ความจริงมันไม่ได้ไง อารมณ์มันอยาก แต่ตัวไม่ยอมให้เพราะติดคนเมาคนเดียวเลย!
"พี่กูหลับแระ สบายหูแล้วทีนี้"
"มึงรีบขับเลย กูจะไม่ไหวละ" ดีไม่ใช่คนชอบเล่นหนังสด ยิ่งเป็นพี่สาวเพื่อนด้วย กูเลยทนได้!
"ฮ่าๆๆ เออๆ เดี๋ยวจะรีบเลยครับ"
นีโอหัวเราะหน้าแดงก่ำของเพื่อน ขนาดแสงสลัวไม่มากยังเห็นได้ชัดเจนว่าหน้ามันแดงมาก เห็นนาบีตัวเล็กแบบนี้ แต่ก็หนักเอาเรื่องอยู่นะ ยิ่งให้มันนั่งทับตัวนานๆ แบบนี้ด้วย บอกเลย เหน็บแดกแน่
และก็เป็นดั่งคาด ระหว่างทางได้ยินเสียงเวย์บ่นตลอดว่าเหน็บกิน จะขยับก็ไม่ได้ ได้แต่ทำหน้านิ่วเร่งคนขับให้รีบ แต่มันจะรีบได้ไงก่อน ฝนลงครับ พายุเข้า สายฟ้านี่แปล๊บๆ กลางหัวเล่นเสียวไปทั้งตัว
กลับถึงคอนโดนาบีพายุก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงสักนิด กลับกันมันสาดกระหน่ำมาหนักกว่าเดิม ลมก็แรงพัดเอาต้นไม้หน้าตึกกิ่งใหญ่หักไปสองกิ่ง
"เดี๋ยวกูอุ้มพี่กูเอง มึงก็นอนนี่ไป ขับรถฝ่าพายุไปเดี๋ยวได้กลับไม่ถึงบ้านกันพอดี"
เวย์ไม่ได้เถียงกลับ เพราะก็เห็นด้วย ฝืนขับรถฝ่ากลับ ไม่แน่คืนนี้อาจได้ไปนอนเฝ้าโรงบาล พรุ่งนี้ก็อาจต้องต่อด้วยจองวัดต่อ ซวยเลยนะนั่น
ไม่ได้ส่งไม้ต่อคนในอ้อมแขนให้นีโอ ทั้งที่มันก็มายืนรออยู่ข้างๆ เนี่ย ก็แค่ขี้เกียจส่งต่อ ไหนๆ กูก็อุ้มพี่มันอยู่แล้วปะ เลยจะรวดอุ้มขึ้นห้องไปด้วยเลย
...ใครมันจะทำไมก็กูขี้เกียจส่งอะ
"มากดลิฟต์ดิวะ กูหนัก!" เดินดุ่มๆ ผ่านหน้าเพื่อนรักมาหยุดหน้าลิฟต์ แล้วหันกลับไปกระแทกเสียงตะโกนเรียกแม่งที่ยืนเอ๋อแดกกับที่
นีโอกะพริบตาให้แพขนตายาวหนาของตัวเองกระพือเล่น ดึงสติตัวเอง หันไปปิดประตูรถให้จากนั้นก็เดินมาหาเวย์ เหลือบมองมันแล้วก็งงกับตัวเอง ตั้งคำถามแต่ไม่ได้เอ่ยออกไปกระทั่งประตูเหล็กหนักเปิดออก คนข้างๆ จึงเดินนำเข้าไปก่อน เขาถึงก้าวตาม
"มึงไม่เหน็บแล้วไง?" เหลือบมองเพื่อนรักหลังกดชั้นที่พักแล้ว เห็นบ่นตลอดทางว่าเป็นเหน็บ แต่ก็ไม่ให้กูแบกพี่กูกลับ งงว่ะ
"พี่มึงหนักจนกูชาละ คนอะไร ตัวเล็กแต่แม่งโคตรหนัก"
บ่นแต่ก็ไม่ยอมปล่อย คนที่ควรตั้งคำถามคือกูนี่ครับ ไม่ใช่มึงที่พูดปาวๆ แต่ไม่ยอมปล่อยมันมาให้กู
