บทที่ 16 ล่อลวง ๑๐๐%
...ความจริงมันไม่นิดเลยล่ะ ยิ่งในกระแสเลือดมีแอลกอฮอล์ผสมอยู่ด้วยก็เหมือนความคิดความรู้สึกยิ่งควบคุมได้ยาก นาบีหันไปขึงตามองคนตัวโตมุมโซฟาตัวยาวสูดหายใจเข้าด้วยสองแก้มแดงเรื่อไม่สบอารมณ์
หลังโซจูหมด เวย์จึงลงไปซื้อเบียร์กระป๋องจากมินิมาร์ทด้านล่างคอนโดขึ้นมา ตอนนั้นนาบีคิดว่าเขาคงจะกลับไปแล้วจึงเตรียมตัวใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง เข้าไปหยิบผ้าห่มในห้องนอนออกมาพร้อมกับตุ๊กตากระต่ายสีขาวตัวใหญ่โยนลงโซฟา
คิดว่าจะดูหนังไปด้วย นอนกอดตุ๊กตาอุ่นๆ ท่ามกลางสายฝนไปด้วย รอเวลาเข้านอนและตื่นมาใช้ชีวิตอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ แต่ทว่า นอนดูหนังไปได้ไม่ถึงสิบห้านาทีเสียงกุกกักจากด้านหน้าประตูก็ดึงความสนใจและดวงตาทรงสวยให้หันไปมอง ก่อนร่างสูงโปร่งของเวย์จะปรากฏพร้อมกับถุงในมือที่บรรจุกระป๋องเบียร์ มากกว่าสามแพ็ค
ด้วยความหมั่นไส้นาบีจึงช่วยซัดเบียร์พวกนั้นไปกว่าสี่กระป๋อง สภาพจึงตกอยู่ในอาการควบคุมสติและคำพูดความคิดตัวเองไม่ค่อยได้
ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรจะดื่มแอลกอฮอล์ทั้งที่อยู่กับเด็กผู้ชายตัวโตซึ่งไม่ใช่น้องชายสองต่อสองในห้องที่ปิดรอบด้าน ไม่สามารถมีใครช่วยเหลือได้หากว่าเด็กเวย์คิดอยากเอาคืน บีบคอฆ่าล้างแค้นหนี้เดิมที่เคยก่อไว้
แต่มันอดใจไม่ได้ ยิ่งโดนคำพูดของเขากระตุ้นท้าทายนิดๆ หน่อยๆ ก็กลายเป็นคนบ้าจี้ทำตามโดยไม่คิดหน้าคิดหลังว่าจะโดนตลบหลังหรือเปล่า กลายเป็นคนโง่ กว่าจะรู้ตัวก็เกือบสายไปแล้ว...
เรียกว่าเกือบสายแหละ เพราะตอนนี้เธอยังมีสตินิดหน่อย ไม่ภาพตัดเป็นภัยกับตัวเอง เกิดเด็กเวย์คิดอยากเข้ามาบีบคอฆ่ากันจริง นาบีจะรีบลุกวิ่งหนีออกประตูก่อนเลย
"เมาแล้ว?" ริมฝีปากบางเอ่ยถามกลั้วหัวเราะ แววตามีความเย้นหยันในที สวนทางกับสีหน้าที่นิ่งไร้อารมณ์ที่สุด!
ไอ้รูปปั้นหน้าหล่อแต่สันดานเสียเอ๊ย!
"ไม่ได้เมา! เบียร์แค่สี่กระป๋องกับโซจูหนึ่งขวดแค่นี้ไม่สามารถทำอะไรคนอย่างนาบีได้หรอก"
นาบีเชิดหน้าขึ้นยกริมฝีปากสีระเรื่อขึ้นยิ้มอย่างหยิ่งยโส ยืดหลังตรงพลางขยับเรียวขาสวยใต้เสื้อยืดตัวโคร่งขึ้นไขว่ห้าง วางท่าเป็นนางพญาคอทองคำ เหล้าเบียร์ของมึนเมาไม่สามารถสั่นคลอนเธอได้ ทั้งที่ความจริงร่างอรชรซวนเซจะล้มทับกระต่ายตัวใหญ่ข้างๆ อยู่แล้ว
เหลือบหางตามองเพื่อนร่วมห้องตอนได้ยินเสียงขึ้นจมูกหึ ทันได้เห็นมุมปากกดลึกเสี้ยววิ ก่อนใบหน้ามนละมุนจะกลับมาฉาบปูนทับด้วยความน่าหมั่นไส้ตามเดิมอีกครั้ง
ร่างเล็กกระโจนเข้าหาอย่างไม่คิดอะไรมาก กดกายหนาต้อนจนมุมโซฟายื่นหน้าเข้าไปจ้องริมฝีปากรูปกระจับมีความอวบอิ่มนิดๆ ทั้งที่เวย์เป็นคนที่สูบบุหรี่ค่อนข้างจัด แต่ปากเขากลับดูอมชมพูจนน่าสงสัย
นาบีหรี่ตาเอียงคอทำให้องศาใบหน้าเอียงเล็กน้อย ลมหายใจกรุ่นแอลกอฮอล์พ่นรดคางสากอย่างพอดี กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมสวยกระจายฟุ้งตลบรอบโพรงจมูกโด่ง
"จ้องอะไรขนาดนั้นวะ" เวย์ขยับปากพูดได้โดยที่ไม่เสียการวางใบหน้าเรียบเฉย หลุบมองแพขนตายาวงอนแล้วยกมือขึ้นมาดันหน้าผากมนเบาๆ
"นายยิ้มเยาะฉัน!" แต่ทว่า ข้อมือหนากลับถูกมือนุ่มปัดออกแทบทันที พร้อมกับใบหน้าสวยที่พุ่งเข้ามาใกล้อีกครั้ง
ช้อนตาสวยขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่มีความดุดันและลุ่มลึก ภาพทรงจำฝังลึกย้อนกลับขึ้นมาเป็นฉากๆ อย่างห้ามความคิดไม่อยู่
นาบียกมุมปากแสยะ กดสายตาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ทำใบหน้าหล่อน่าหมั่นไส้ของเวย์ขยับย่นคิ้วชิดแคลงใจกับรอยยิ้มนั้นไม่น้อย
และก่อนจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป นาบีก็พุ่งเข้ามาประกบปากแนบชิดเสียก่อน คล้ายว่าการพุ่งเข้าหาอย่างเร็วทำให้เธอเสียการทรงตัวเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะสุดท้ายเจ้าหล่อนก็ขยับออกมาอ้าปากงับริมฝีปากล่างเขาเอาไว้ได้อย่างที่หมายมั่นเอาไว้
เวย์ชะงัก อาการเจ็บจี๊ดโลดแล่นกระจายไปทั่วใบหน้าช่วงล่างอย่างรวดเร็ว กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของนาบี ถูกกระตุ้นด้วยแอลกอฮอล์ให้ความรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกายแกร่ง
มือหนายกขึ้นมารั้งท้ายทอยเล็กจับล็อกเอาไว้มั่น แล้วเป็นฝ่ายกดหน้าลงมาประกบแนบชิดริมฝีปากนุ่ม ขบกลีบปากนิ่มเอาคืน ก่อนจะสอดเรียวลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงอุ่นหลังความเจ็บทำคนตัวเล็กคลายคมเขี้ยวออกแล้ว
"อื้อ~" ไม่ได้ตั้งใจจูบแต่แรก แต่ปากพี่สาวเพื่อนมันหวานมาก บวกกับแอลกอฮอล์ความอยากเอาคืนด้วยแล้วมันเลย เลยเถิดถึงขั้นสอดลิ้นแลกน้ำลาย
มันหวาน หวานมากจนมือสั่นเลยไอฉิบหายเอ๊ย!
