บทที่ 5 ตีตรากระต่ายจอมแสบ ๕๐%
"ครั้งนี้นายแกล้งแรงไปแล้วนะ!"
นาบีกัดฟันเค้นเสียงลอดไรฟัน แหงนหน้าจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่มีความดุละมุนหวานนิดๆ แต่นิสัยสันดานมันโคตรไม่ได้
เม้มริมฝีปากกลืนน้ำลายผสมเลือดลงคอ หายใจฮึดฮัดอย่างคนกำลังเดือดจัด ร่างกายยังอยู่ในวงแขนแกร่ง
เวย์มองหน้าคนตัวเล็กกว่าด้วยหน้านิ่งๆ ไหวไหล่นิด ขยับคิ้วยกขึ้นน้อยๆ บอกกลายๆ ว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรกับสิ่งที่เจ้าหล่อนกำลังคิดจะทำ ไม่ว่าจะด้วยอะไร กูชนะขาดครับ!
ดิ้นให้หลุดจากน้ำมือกูก่อนค่อยขู่กัน เทียบแค่ขนาดตัวก็เห็นผลแพ้ชนะแล้ว
คิดแล้วก็ยิ้มย่องกับตัวเอง เห็นหน้าแดงๆ กับสายตาที่กำลังเดือดจัดแล้วรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ร่างกายเหมือนได้น้ำเย็นๆ สาดเข้ามาหลังจากเพิ่งผ่านเหตุการณ์เดือดพล่านร้อนเป็นไฟ
วันนี้มีแข่งบาสกับโรงเรียนข้างๆ ชิงแชมป์ไปแข่งต่อระดับภาค แต่เพราะผลคะแนนเสมอกันทำให้ไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจสักเท่าไหร่ แต่พอเห็นข้อความจากโทรศัพท์นีโอเด้งขึ้นมาจังหวะที่ทิ้งตัวนั่งหลังประชุมทีมเสร็จ เห็นชื่อพี่มันก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย
เป็นเหี้ยไรนักไม่รู้ ชอบเห็นหน้านาบีตอนโกรธ ยิ่งความโกรธนั้นมาจากตัวเอง อารมณ์ไม่ดีแค่ไหนก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
ใครคิดว่าบ้า กูก็คิดครับ กูคงบ้าจริง ไม่ก็โรคจิต เห็นคนอื่นโกรธ โมโหเดือดเพราะตัวเองแล้วมีความสุขฉิบหาย คิดแล้วแม่งโคตรโรคจิต!
"โรคจิต!" นาบีของขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเดือดจัดที่เห็นว่าแทนที่เด็กตัวโตจะรู้สึกผิดบ้างที่ทำเธอเจ็บตัว อย่างน้อยก็แสดงมันออกมาหน่อย แต่เขากลับยิ้มเยาะอย่างอารมณ์ดี
ควันออกหูเพราะลมร้อนตีขึ้นหน้ากระจายลามไปทั่วศีรษะ โกรธจัดจนตัวเริ่มสั่น เห็นหน้าแล้วหมั่นไส้อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อระบายอารมณ์แต่เพราะมันทำไม่ได้ เธอถูกเขาล็อกเอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้นอกจากหัวและมือที่สามารถขยับไปมาได้นิดหน่อย
จุดความคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ก็ไม่ลังเลเลยที่จะเอาคืนเด็กนิสัยเสีย เขากัดปากเธอใช่ไหม เธอก็จะกัดเขาคืน แต่ไม่ไปกัดปากมันหรอก แค่คิดก็รู้สึกอี๋แล้ว
นาบีไม่รอให้เวย์รู้ความคิดว่าเธอกำลังจะเอาคืน มือเรียวสวยผละออกจากท้องแกร่งที่เสื้อมันชุ่มไปด้วยเหงื่อ กลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นฟีโรโมนชายให้ความรู้สึกดิบเถื่อนอ่อนๆ ตลบอบอวลรอบตัว
คว้าหมับท่อนแขนใหญ่ที่มันยังตรึงท้ายทอยเล็ก หันมาอ้าปากงับแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เส้นเลือดปุดจางๆ อย่างน่าหลงใหล แต่ใครมันจะหลงก็ช่าง! เธอคนหนึ่งที่ไม่หลงความสมบูรณ์แบบของเด็กนี่สักนิด
"โอ๊ย!" แรงกัดไม่เบาเลยสักนิด เวย์ตกใจจนปล่อยมือออกจากท้ายทอยเล็กมากำเข้าหากันแน่น อีกมือผละออกจากล็อกเอวคอดยกวางบนศีรษะเล็กแล้วดันออก
แต่ทว่า นาบีก็ไม่ได้ยอมปล่อยง่ายๆ เหมือนกัน เธอกัดเขาแรงมากจนหัวสั่น รู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อแขนเด็กตัวโตกำลังเกร็ง กลิ่นคาวจางๆ โชยแตะจมูก ไหนจะรสเค็มปร่าแตกกระจายผสมน้ำลายในปากอีก
"ซี๊ด!~ ปล่อยดิวะ! เป็นหมาหรือไง แม่ง!"
เวย์สบถเสียงดังลั่น หน้าแดงก่ำเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่กูไม่ร้องปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาหรอก น่าขายหน้าฉิบหายน่ะสิ
แล้วแม่งก็กัดแรงฉิบ รู้เลยว่าต้องการเอาคืนมากแค่ไหน
พอผลักนาบีออกได้ ก็เห็นตากลมสวยที่มันฉายแววความพอใจออกมา ปากรูปกระจับไม่ได้ยิ้ม ยกมือเช็ดน้ำลายและคราบเลือดออกจากกลีบปากสวย ขณะที่เวย์ก้มมองแผลและรอยฟันบนแขนตัวเอง เกร็งจนร่างกายทุกสัดส่วนแข็งไปหมด
ใจแกร่งกระหน่ำเต้นแรงมากๆ มันโคตรเจ็บเลยโว้ย กูไม่ได้ไร้ความรู้สึกขนาดนั้นที่จะเก๊กทำนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไรได้ เจ็บก็คือเจ็บดิวะ!
ซี๊ดปากสูดน้ำลายกลืนลงคอ ตวัดตาจ้องคนสูงเพียงคางด้วยแววตาแข็งกร้าว จะพุ่งเข้าไปเอาคืนแต่นาบีที่ตั้งท่าจะหนีอยู่ก่อนแล้วก็รีบสับตีนผีวิ่งหนีหางจุกตูดไปเสียก่อน
"ยัยแสบเอ๊ย ว่ากูเป็นหมาตัวเองไม่ได้หมาเลยดิ? ไอเหี้ยโคตรเจ็บเลย ต้องไปฉีดยากันพิษสุนัขบ้าหรือเปล่าวะ" เค้นเสียงด่าตามหลังพร้อมสบถคำหยาบครั้งแล้วครั้งเล่า
เจ้าคิดเจ้าแค้นนักนะ! กัดปากมันไม่ครึ่งที่มันกัดแขนกูเลยเถอะ รอยฟันชัดมาก แล้วเลือดก็ซึมออกไม่หยุด กัดตรงไหนไม่กัดมากัดแขนอีก หัวนมกูก็มีทำไมไม่กัดวะแม่ง จะมากัดไอ้นอกร่มผ้าให้คนอื่นเห็นแล้วอายเขาทำไม
