บทที่ 17 ตอนที่ 17 กำลังเข้าได้เข้าเข็น!

ก๊อกก!! ก๊อกกก!! ก๊อกกก!!

หลังทำใจอยู่หน้าห้องทำงานของคนป่าเถื่อนเกือบห้านาทีได้ แป้งรำก็ตัดสินใจยกมือขึ้นเคาะบานประตูห้องตรงหน้าเบาๆอย่างมีมารยาท ดวงตากลมโตหลุบมองแก้วนมอุ่นในมือ ตัดสลับกับนาฬิกาบนฝาผนัง..ที่ตอนนี้มันเกือบจะสามทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว แต่คนที่หายตัวเข้าไปในห้องทำงานตั้งแต่หลังทานกับข้าว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ