บทที่ 5 ตอนที่ 5 ชายทรงโจร!
เช้าวันต่อมา
ติ้ดๆๆๆ
เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นตามเวลาปกติ ปลุกร่างใหญ่กำยำสมชายชาตรีที่กำลังโอบกอดร่างเล็กในอ้อมแขนอย่างแนบแน่นให้ตื่นขึ้น ปลายจมูกโด่งเป็นสันคลอเคลียกลิ่นหอมราวกับดอกกุหลาบอย่างเพลิดเพลิน จากนั้นก็เอื้อมมือขึ้นไปกดปิดนาฬิกาปลุกที่ตั้งอยู่เหนือศีรษะของตัวเอง..เหมือนเช่นกับทุกๆครั้ง
หมับบ!!!
“…!!”แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนไป!..เมื่อสัมผัสนุ่มนิ่มราวกับปุยนุ่นที่มุดอยู่บริเวณแผงอกแกร่ง ทำสมองที่ฉลาดเป็นกรดเริ่มเรียบเรียงเหตุการณ์ต่างๆกลับมาได้อย่างรวดเร็ว!
“เป็นคนดีๆๆ! ไอ้สิงมึงเป็นคนดี!”ริมฝีปากสีไวน์ก่ำพึมพำท่องมนต์คาถาให้จิตใจในยามเช้าตรู่นี้สงบนิ่งดังผืนน้ำ ก่อนสายตาคมกริบจะหลุบมองบริเวณแผงอกแกร่งของตัวเอง..ที่บัดนี้ถูกศีรษะทุยเล็กของร่างบางใช้เป็นที่พักพิงอยู่ ทุกอย่างเหมือนจะเป็นปกติถ้าหากสายตาไม่รักดีของเขา!…ดันไม่ไปสะดุดเข้ากับเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นชายผ้าห่มออกมาเกือบครึ่งเต้า! สิงหาจำต้องดึงสายตากลับพร้อมกับสวดมนต์ให้จิตใจบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งลูกแก้ว!..ก่อนจะฝืนความปรารถนาอันรุนแรงนี้รีบผละตัวออกห่างจากหญิงสาวทันที!
พรึบบบ!!!
“=*=เธอต้องขอบคุณฉันให้มากๆนะ..แม่สาวปริศนา!” เสียงเข้มดุดันเอ่ยขึ้นก่อนจะยับยั้งชั่งใจอารมณ์กำหนัดอันแรงกล้านี้ แล้วลุกพรวดพราดลงจากเตียงของตัวเอง!..ที่บัดนี้ถูกครอบครองด้วยหญิงสาวปริศนา ที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบกลับมา จนสิงหาทนไม่ไหวที่จะยื่นมือไปสัมผัสกับคนบนเตียง..ราวกับต้องการตรวจเช็คว่าเธอยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่
“หลับลึกเหมือนกันละแม่คุณ!..คอยดูสิตื่นมาจะทวงบุญคุณให้ยับเลย! ข้อหาทำฉันทรมานเกือบทั้งคืน!”เมื่อรับรู้ว่าเธอยังคงมีลมหายใจอยู่ สิงหาก็ลอบพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ก็ไม่วายที่จะเอ่ยคาดโทษหญิงสาวที่ทำเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเกือบค่อนคืน! นั้นเพราะถูกกลิ่นกายหอมและสัมผัสนุ่มนิ่มดั่งปุยนุ่นของเธอ..ค่อยรบกวนจิตใจเขาอยู่ตลอดเวลา
“หึ..” ก่อนนาทีต่อมาเสียงแค่นหัวเราะในลำคอหนาจะดังขึ้นท่ามกลางความคิดชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาในหัว ปลายลิ้นร้อนดุนดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสากอย่างเป็นจังหวะ ก่อนจะเหลือบตามองคนบนเตียงอีกครั้ง…แล้วจึงหมุนตัวเดินผิวปากอารมณ์ดีเข้าห้องน้ำไป
เวลาต่อมา
ร่างใหญ่กำยำเจ้าของเกาะมุกที่ทุกคนต่างเรียกขานว่านายหัวสิงหา กำลังยืนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวขนาดเล็ก..ที่ตั้งอยู่บริเวณใต้ถุนเรือนไม้สักทองหลังนี้ สายตาคมกริบทำการสำรวจวัตถุดิบที่มีอยู่ในครัว..ซึ่งมีเพียงแค่ไข่ไก่ ข้าวสาร และหมูสับที่เหลืออยู่นิดหน่อยเท่านั้น นั่นจึงทำให้คนที่แทบไม่เคยทำกับข้าวกินเอง ต้องระดมสมองที่ฉลาดเป็นกรด!..คิดหาเมนูที่พอจะทำให้หญิงสาวผู้มาพายุฝนได้กินประทังชีวิตไปก่อน
กริ๊กก!!!!
“คนป่วยก็คงต้องกินข้าวต้มสินะ”เสียงเข้มดุดันพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อหาข้อสรุปได้แล้ว จากนั้นก็ดีดนิ้วกลางอากาศและหมุนตัวเดินไปตักข้าวสารในถัง..ขึ้นมาล้างน้ำแล้วหุงเตรียมเอาไว้ก่อนเป็นอันดับแรก เสร็จจากนั้นก็คว้าหมูสับที่เหลือติดตู้เย็นขึ้นมาหมักอย่างง่ายๆ ก่อนจะหยิบเอาหม้อใบเล็กขึ้นมาตั้งไฟแล้วเติมน้ำเปล่าลงไปประมาณครึ่งหม้อ รอจนกระทั่งน้ำเดือดก็โยนซุปไก่ก้อนลงไป..พร้อมกับปรุงรสชาติน้ำซุปง่ายๆไม่ยุ่งยากตามแบบฉบับนายหัวสิงหา
ซึ่งจังหวะนั้นนั่นเองรอยยิ้มหล่อกระชากตับไตไส้พุงก็ปรากฏขึ้นที่บริเวณมุมปากหนา หลังเจ้าตัวมองดูสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอย่างขะมักเขม้น ภาพลักษณ์ป่าเถื่อนถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น..เมื่อนายหัวสิงหาลุกขึ้นมาประจำการณ์อยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว และกำลังทำการแสดงโชว์ฝีมือการทำข้าวต้มครั้งแรกในชีวิต!
พรึบบ!!
เพียงไม่นานข้าวต้มหมูสับง่ายๆ..ฉบับนายหัวสิงหาแห่งเกาะมุกก็เสร็จพร้อมเสริฟ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว สิงหายืนกอดอกมองผลงานชิ้นเอกของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ จนนึกอยากจะถ่ายรูปส่งไปอวดมารดาของตัวเองยิ่งนัก แต่แล้วเขาก็ต้องรีบพับเก็บความคิดนั้นไว้ เพราะกลัวมารดาจะดีใจถึงขั้นลงเรือข้ามเกาะเพื่อมาแสดงความยินดีกับเขาอย่างเอิกเกริก
“หึๆ..”เสียงแค่นหัวเราะในลำคอหนาดังขึ้นท่ามกลางความคิดมากมาย ก่อนนาทีต่อมาสิงหาจะหยิบเอาชามข้าวต้มหมูสับที่ตัวเองลงมือทำกับมือขึ้นมาถือไว้ จากนั้นก็หมุนตัวเดินผิวปากออกไปจากห้องครัว..ที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากสถานรบขนาดย่อม เศษซากอารยธรรมวัตถุดิบและอุปกรณ์ที่รังสรรค์ผลงานจนกลายเป็นข้าวต้มสำหรับหนึ่งชาม ถูกทิ้งล้างให้อยู่เบื้องหลัง…เพื่อรอให้ผู้โชคร้ายมาเก็บกวาดทำความสะอาดต่อ
ตึกๆๆ
ปลายเท้าหนาก้าวขึ้นบันไดเรือนไปอย่างองอาจสมชายชาตรี หลังพายุฝนได้ผ่านพ้นไปท้องฟ้าก็กลับมาสดใสอีกครั้ง วันนี้ที่ฟาร์มเลี้ยงมุกของเขาไม่มีงานอะไรมากมาย..เพราะพึ่งจะผ่านการเก็บมุกไป ช่วงเวลานี้จึงเป็นช่วงเวลาแห่งการดูแล..เพื่อให้หอยได้พักฟื้นตัวเพื่อผลิตมุกเม็ดงามอีกครั้ง
กึกกก!!!
“นายหัวครับ!!” มือหนายังไปทันได้จับลูกบิดประตูบนเรือน เสียงนกเสียงกาที่เขาไม่อยากเจอหน้าก็ดังขึ้น สิงหากระแทกลมหายใจเข้าออกอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน อารมณ์สุนทรียห์ก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา..เมื่อหันไปเจอกับไอ้สองหน่อไม้ ที่วันนี้แต่งองค์ทรงเครื่องมาที่บ้านของเขาตั้งแต่เช้าตรู่!
“-*-มาบ้านกูแต่เช้าเพื่อ?” แม้จะเดาได้ว่าพวกมันรีบบึ่งรถมาที่เรือนเขาแต่เช้าเพื่ออะไร แต่นายหัวสิงหาแห่งเกาะมุกอย่างเขาก็ต้องสวมมาดขรึม..แล้วถามพวกมันออกไปอย่างใจเย็น ทั้งที่ตัวตนอีกด้านอยากจะไล่ตะเพิดพวกมันออกไปให้พ้นเขตเรือนของเขาเสียตอนนี้
“ก็มาเยี่ยมนางฟ้านางสวรรค์นะสิครับนายหัว” ชาญวิทย์โพล่งปากบอกจุดประสงค์ของตัวเองอย่างชัดเจน ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าวันนี้เนียบเสียยิ่งกว่าออกงานสังคม สิงหาถึงกับต้องกรอกตามองบนอย่างเอือมระอากับความเยอะไร้สาระของมัน…ที่มั่นอกมั่นใจถึงขั้นหยิบเสื้อสีแดงมาใส่โดยไม่ปรึกษาคู่หูคู่เฮี้ยนของมันเลย!
“หยุดอยู่ตรงนั้น!!.”ปลายนิ้วสากชี้ไปยังพวกไม่เต็มบาท พร้อมกับเปล่งวาจาสั่งให้ชาญวิทย์และอาทิตย์หยุดอยู่ตรงชานบันไดเรือนทันที!
“อะไรอีกละครับเนี่ย?..ผมเตรียมข้าวปลามาให้คุณนางฟ้าด้วยนะครับ”คนตื่นแต่เช้าเพื่อเสริมหล่อและทำอาหารด้วยความรักเอ่ยขึ้น ใบหน้าที่พอกแป้งฝุ่นจนขาววอกหงิกงอเป็นปลายจวัก พร้อมกับเอ่ยถามนายหัวของตัวเองด้วยน้ำเสียงเง้างอด จนอาทิตย์ที่ยืนอยู่ข้างๆถึงกับหลุดขำพรืดออกมา แต่ก็พยายามตีหน้านิ่งไว้สุดชีวิต!..เพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียความมั่นใจ
“=*=กูยังไม่ได้แดกข้าว!..เอาไปเก็บในครัวซะ..!” สายตาคมกริบปาดมองปิ่นโตสี่ชั้นในมือของชาญวิทย์อย่างไม่พอใจ ก่อนจะตัดสลับกลับมามองที่ข้าวต้มหมูสับเละๆในมือของตัวเอง สายลมเย็นๆที่พัดผ่านร่างกายไปไม่ได้ทำสิงหาประทับใจในความหวังดีไม่ถูกที่ของชาญวิทย์เลยสักนิด สิงหาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่!..ก่อนจะสั่งให้ชาญวิทย์นำกับข้าวในปิ่นโตความรักเลี่ยนๆของมันไปเก็บในครัว! ‘เพราะกับข้าวของมัน!..เขานี่แหละที่จะเป็นคนแดกเอง!’
“แล้วในมือนายหัวนั่นละครับ”ชาญวิทย์บุ้ยปากอย่างงอนๆ ก่อนจะพึมพำถามสิ่งที่อยู่ในมือของนายหัวของตัวเองบ้าง
“ข้าวต้มคนป่วยสิวะ”สิงหายืดอกกว้างอย่างสง่าผ่าเผย..พร้อมกับตอบทั้งสองออกไปด้วยความภาคภูมิใจในสิ่งที่อยู่ในมือ เพราะมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เขาทำสำเร็จในรอบอายุสามสิบห้าปีของเขาเลยก็ว่าได้
“นายทำเป็นหรือครับ..?”อาทิตย์แทบสำลักอากาศ ก่อนจะฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วเลียบเคียงถามนายหัวสิงหาอีกครั้ง เพราะตั้งแต่นายหัวเข้ามาดูแลเกาะมุกแห่งนี้ต่อจากบิดาของตัวเอง..เขาก็ยังไม่เคยเห็นนายหัวเข้าครัวทำอาหารเลยสักครั้งเดียว เพราะหน้าที่ทำกับข้าวให้นายหัวกินทุกมื้อล้วนแต่เป็นหน้าที่ของแม่ครัวที่ฟาร์มมุก หากเจ้าตัวยุ่งจนไปกินที่โรงอาหารไม่ได้..หน้าที่ส่งข้าวส่งน้ำก็จะเป็นเขาและไอ้ชาญวิทย์ที่ต้องบึ่งรถมาส่งให้ถึงเรือน
“ระดับนายหัวของพวกมึง!..แค่ข้าวต้มทำไมกูจะทำไม่ได้วะไอ้ห่าราก!”ความมั่นใจลดลงไปเกือบครึ่งเมื่อได้ฟังคำถามของอาทิตย์ สิงหาส่งเสียงในลำคอหนาอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน ก่อนจะยืดอกยืนยันความเก่งกาจของตัวเองให้ทั้งสองได้ตื่นรู้!
‘แค่กๆๆๆ~~” และในขณะที่สิงหากำลังสาธยายถึงความรอบรู้ของตัวเองอยู่นั้น พลันเสียงไอคอกแค่กก็ดังออกมาจากในเรือน ทั้งสามหยุดโต้วาทีก่อนจะพร้อมใจหันขวับไปในเรือน..ที่ๆมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนั้น!
ขวับบ!!/ขวับบบ!!/ขวับบ!!
“0.0!แม่นางฟ้าตื่นแล้ว!/0.0!แม่นางสวรรค์ตื่นแล้ว!!”อาทิตย์กับชาญวิทย์ประสานเสียงขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะรีบถอดรองเท้าของตัวเองอย่างรีบเร่ง แล้วกรูกันวิ่งขึ้นบันไดตามหลังนายหัวสิงหา ที่ตอนนี้ได้เปิดประตูจ้ำเท้าเข้าไปในเรือนเป็นที่แล้วเรียบร้อยแล้ว!
ตึกๆๆๆๆ แกร๊กกก!!
บานประตูไม้สักทองตรงหน้าถูกเปิดออกกว้าง!..พร้อมกับที่สายตาคมกริบสบประสานเข้ากับดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มราวกับตุ๊กตากระเบื้อง ลมจากแรงกระแทกประตูเปิดปะทะเข้ากับใบหน้าหวานละมุนของหญิงสาว พลอยทำให้เส้นผมสีเดียวกันกับนัยน์ตาสวย..ปลิวไสวไปตามสายลม จนเผยให้เห็นดวงหน้าหวานของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน
“0.0..!เออ…”เสียงหวานละล่ำละลักพยายามเปล่งวาจาออกมา พร้อมๆกับที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างแทบถลนออกมานอกเบ้า..หลังเห็นชายปริศนาร่างกายสูงใหญ่ ผู้มีใบหน้าดุดันน่ากลัวยืนจังก้าปักหลักอยู่ตรงประตูห้อง มือบางเกิดอาการลั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อรู้สึกหวาดกลัวต่อทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนสัญชาตญาณในส่วนลึกจะสั่งให้เธอรีบดึงชายผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนชิดลำคอระหง พร้อมกับรีบขยับตัวถอยหลังหนีจนชิดติดไปกับหัวเตียง…หลัง ‘ชายทรงโจร’ คนนั้น..กำลังเดินย่ำเท้าเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ
ตึกๆๆๆๆ
“…!!!”
