บทที่ 75 บทที่ 28 ปลอบใจลับๆ

ตกกลางคืนวันเดียวกัน

บัวแก้วไปนอนอีกห้องหนึ่ง ไม่ได้นอนห้องเดียวกับนายหัวพญาเหมือนเช่นทุกวัน จนกระทั่งเธอหลับไป เขาจึงค่อยๆ เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนอย่างเงียบเชียบ

ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ เดินฝ่าความมืดเข้ามาในห้องนอนเล็ก ก่อนที่จะนั่งลงบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนโยน

มือหนาสัมผัสที่แขนของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา

“เธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ