บทที่ 16 ผมมาจากบึงบัว

“คุณพร้อมเดินไปมาที่เรือนใหญ่กับเรือนของฉันจนทางราบแล้วละจ้ะ มิเห็นเคยว่ากลัวเกรงกระไร” คุณพาว่า พลางก็ชำเลืองมองน้องชายที่ยังยืนนิ่ง ไม่ได้ปฏิเสธหรือว่าอนุญาตให้ผมไปด้วย “แต่ถ้าครูนิรินธน์อยากเดินเล่นเพื่อย่อยอาหารแล้วละก็ เชิญเถอะจ้ะ” เธอจึงอนุญาตเสียเอง

ผมฉีกยิ้มหน้าบาน ในขณะที่คุณหนูพิมก็พุ่งตั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ