บทที่ 19 นุ่มลิ้น

คุณพร้อมเดินตามมานั่งลงข้าง ๆ ผม ในจังหวะนั้นมันเกิดเดดแอร์ขึ้นมาชั่วขณะ ต่างคนต่างไม่พูดอะไรจนผมเองเริ่มรู้สึกประหม่า จึงเสมองไปทางอื่น พอสายตาสบเข้ากับเจ้ารถยนต์คันหรูนั้น ผมก็ได้โอกาสหาเรื่องคุย

“รถของคุณพร้อมสวยจังเลยนะครับ”

เขาจึงมองตามสายตาของผม ก่อนจะยกยิ้ม “คุณเปรม” แล้วก็เอ่ยชื่อหนึ่งขึ้น...