บทที่ 22 เขาเรียกผมว่านิรินธน์

เขาชักมือกลับไป หลุบตาลงต่ำ ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ “ช่างเถิด” แล้วก็คะยั้นคะยอให้ผมกินข้าว “คุณพี่อุตส่าห์ลงมือทำข้าวต้มปลาด้วยตัวเอง ลองชิมดูสิ รสมือของพี่สาวฉันร่ำลือไปทั่วคุ้งน้ำว่าดีนัก”

ผมไม่อยากเค้นต่อเพราะกลัวจะทำให้เสียบรรยากาศ เมื่อคุณพร้อมบอกว่าช่างมัน ผมก็ช่างมัน แม้ในใจจะรับรู้ถึงอะไรบางอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ