บทที่ 49 วันวาน

ทันทีที่ผมทะลึ่งพรวดขึ้นมาเหนือน้ำในยุคปัจจุบัน ผมก็รีบมองหาขุนเพียงทันที เขายังนั่งอยู่ตรงนั้น อยู่ตรงสะพานไม้ด้วยใบหน้าอมทุกข์

“แล้วลุงจะขวางผมทำไมวะ ทำไมไม่ปล่อยให้ผมได้ช่วยคุณพร้อม” ผมว่ายน้ำเข้าไปหา แล้วปีนขึ้นไปผลักอกเขาอย่างโมโห “ลุงส่งผมกลับไปแล้วก็ฆ่าผมซ้ำ ๆ ทำไม ทำไม!?”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ