บทที่ 81 ไม่เหลือเยื่อใย

“ปากดีนักนะมึง”

มันก้าวเข้ามาดึงคอเสื้อผม แล้วมีเหรอที่ผมจะยอมให้มันทำอยู่ฝ่ายเดียว นิรินธน์คนนี้โตพอที่จะต่อสู้แล้วโว้ย ไม่ใช่ลูกเมียน้อยคนเดิมที่ต้องทนให้คนอย่างมึงเหยียบย่ำตลอดเวลา ผมจึงกำคอเสื้อมันบ้าง

“กล้าก็เข้ามาสิวะ”

เราตั้งท่าจะวางหมัดใส่กัน แต่ผู้ชายของมันก็เข้ามาห้ามเสียก่อน

“ไม่เอาน่...