บทที่ 43 43 แต่งงานเพราะความจำเป็น

“หึ มีความสุขเหรอ เพราะตาลไร้ที่พึ่งใช่ไหม คุณอาเสียไป ตาลกับน้องคงโดดเดี่ยว ตาลน่าจะส่งข่าวมาบอกพี่สักนิด”

“มัน....” ลูกตาลอึกอัก ก้อนความเสียใจในอดีตแล่นขึ้นมาจุกที่คอหอยจนคำปฏิเสธที่จะบอกว่าเธอมีความสุขดีกลืนหายไปในลำคอ สุดท้ายเธอก็ทนแบกรับสายตาคาดคั้นที่เหมือนอ่านใจเธอออกทะลุปรุโปร่งนั้นไม่ไหว ...