บทที่ 16 ของขวัญแสนวิเศษ

ผมวิ่งลงจากบันไดทางลง BTS แบบไม่คิดชีวิต “เชี่ยเอ๊ย! กูว่าแล้วต้องไม่ตื่น” กว่าผมจะได้นอนก็ค่อนคืน เมา แฮ้ง แถมยังต้องตื่นเช้า สภาพของผมตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงเลยครับ

ผมมองสภาพตัวเองผ่านกระจกภายในลิฟต์ นอกจากขอบตาคล้ำน้อง ๆ แพนด้าแล้ว เส้นผมที่เพิ่งสระเมื่อเช้าก็ยังไม่แห้ง แถมยังฟู ๆ ดูยุ่งเหยิงอีกต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ