บทที่ 11 สัญญาซาตาน

ศิลาประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางห้อง

"เธอคิดว่าเงินเดือนแสนห้า ฉันจ่ายให้เลขาฯ มานั่งพิมพ์เอกสาร ชงกาแฟ หรือเดินตามต้อยๆ ในห้องแอร์แค่นั้นหรือไง?"

มิลินเม้มริมฝีปากแน่น ยืนฟังเงียบๆ ไม่กล้าขัดจังหวะรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

"ตำแหน่งนี้... ต้องพร้อมสแตนด์บายยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่มีวันหยุด ไม่มีข้ออ้าง ไม่มีคำว่าทำไม่ได้" น้ำเสียงทุ้มต่ำของศิลาเฉียบขาดและดุดันราวกับกำลังข่มขวัญ

"ต้องรับมือกับอารมณ์และความเครียดของฉันให้ได้ทุกรูปแบบ ต้องจัดการปัญหาแทนฉันได้ทั้งเรื่องบนดิน และเรื่อง 'สีเทา' ที่เธออาจจะไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต"

ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ ปรายตามองสภาพเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มและรองเท้าส้นเตี้ยที่เปื้อนฝุ่นของเธอ

"ที่สำคัญ... ฉันต้องการความเด็ดขาด ความอดทน และการตอบสนองความต้องการของฉันอย่างถึงที่สุด"

ศิลาเปิดลิ้นชัก หยิบ 'แฟ้มหนังสีดำ' เล่มหนึ่งโยนดัง ปึบ ลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา ชายหนุ่มพยักพเยิดหน้าให้เธอเดินเข้ามารับมันไป

"ถ้าคิดว่าความสามารถและความอวดดีของเธอมันแน่พอ ก็ลองหยิบ 'สัญญาจ้างพิเศษ' ฉบับนี้ไปอ่านดู... อ่านให้ละเอียดทุกข้อ โดยเฉพาะ 'ข้อ 18'..." ศิลากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "แล้วค่อยมาตอบฉัน ว่าผู้หญิงอวดดีอย่างเธอ... จะกล้ารับงานนี้ไหม"

มิลินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปหยิบแฟ้มหนังสีดำฉบับนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นน้อยๆ

และทันทีที่สายตาของเธอไล่อ่านตัวอักษรในสัญญาหน้าแรก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ในขณะที่มิลินกำลังเผชิญหน้ากับสัญญาจ้างงานสุดหฤโหดเพื่อเอาชีวิตรอด

อีกด้านหนึ่ง ณ คฤหาสน์ตระกูลเลิศพาณิชย์

บริเวณมุมเงียบสงบหน้าโถงบันได ร่างท้วมของ 'ป้านวล' กำลังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้น มือเหี่ยวย่นสั่นเทาลูบไล้ไปบนกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่คุณหนูของเธอถูกบังคับให้ทิ้งเอาไว้เมื่อคืนวาน น้ำตาของคนแก่หยดแหมะลงบนผ้ากันเปื้อนหยดแล้วหยดเล่า

ป้านวลสะอื้นไห้จนตัวโยน หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคยเป็นรอบที่ร้อย แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงเสียงสัญญาณฝากข้อความ

"โธ่... คุณหนูของนม..."

ป้านวลกอดกระเป๋าใบนั้นไว้แนบอก ร้องไห้ปานจะขาดใจ

"ป่านนี้คุณหนูจะไปอยู่ไหน จะกินยังไง เสื้อผ้าก็ไม่มีติดตัวไปสักชุด โทรไปก็ปิดเครื่อง... สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา ช่วยคุ้มครองคุณหนูของนมให้อยู่รอดปลอดภัยด้วยเถิด..."

"เฮ้ย..."

มิลินหลุดอุทานออกมาเสียงดัง ลืมรักษาภาพพจน์สาวออฟฟิศเรียบร้อยไปชั่วขณะ เมื่อ

สายตาไล่อ่านรายละเอียดในสัญญาจ้างงานที่ศิลาโยนมาให้ตรงหน้า

[ ข้อ 18.1 ผู้ถูกจ้างยินยอมที่จะให้บริการและตอบสนองความต้องการส่วนตัวของนายจ้างนอกเวลางาน รวมถึง 'กิจกรรมทางเพศ' โดยปราศจากข้อผูกมัดทางกฎหมายและสถานะทางสังคม ]

[ ข้อ 18.2 คุณสมบัติผู้ถูกจ้าง: ต้องผ่านการตรวจสุขภาพ และยืนยันว่าเป็น 'ผู้มีประสบการณ์ทางเพศ' เนื่องจากนายจ้างไม่ประสงค์จะรับผิดชอบต่อความผูกพันทางใจ หรือสอนงานในส่วนนี้ ]

ศิลาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ นัยน์ตาสีรัตติกาลมองลูกแมวที่กำลังเบิกตากว้างด้วยแววตาเรียบเฉย

"มีอะไร? ไม่พอใจเงินเดือนหรือเงื่อนไขข้อไหน?"

"นี่มันสัญญาบ้าอะไรคะคุณศิลา"

มิลินลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ข้อ 18 ด้วยมือที่สั่นเทา

"กิจกรรมทางเพศ? แถมยังระบุว่ารับเฉพาะคนมีประสบการณ์อีกต่างหาก นี่คุณรับสมัครเลขาฯ หรือรับสมัครผู้หญิงขายบริการคะ?"

"บริษัทฉัน... จ่ายผลตอบแทนตาม 'ความสามารถ' ที่ตอบโจทย์ความต้องการของฉัน"

ศิลาเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอกมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม

"ฉันเป็นนักธุรกิจ ไม่มีเวลามานั่งโอ๋หรือ 'สอนงานบนเตียง' ให้เด็กอ่อนหัด... และฉันก็คิดว่าผู้หญิงที่กล้าเช่าแมนชั่นม่านรูดคืนละสามร้อยนอนอย่างเธอ น่าจะคุ้นเคยกับเงื่อนไขพวกนี้ดีไม่ใช่หรือไง?"

คำดูถูกที่สาดเข้าใส่หน้าทำเอามิลินหน้าชา แต่สมองอันชาญฉลาดของเธอกลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว

นี่มันโอกาสทองชัดๆ

ในเมื่อกระเป๋าเสื้อผ้าและเอกสารทั้งหมดของเธอหายไปหมดแล้ว การจะสมัครงานบริษัทใหญ่ๆ โดยไม่มีวุฒิการศึกษามายืนยันย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าเธอเซ็นสัญญานี้...

อีตาบอสหน้าหล่อลามกนี่ก็จะรับเธอเข้าทำงานทันที แถมการระบุว่า 'รับเฉพาะคนไม่ซิง' ถ้าเธอบอกว่าผ่านมาเยอะ เขาคงเลิกมองว่าเธอเป็นเด็กใจแตก และยอมจ่ายเงินเดือนแสนห้าให้เธอแน่ๆ

"เดี๋ยวค่ะบอส..."

มิลินปรับน้ำเสียงให้ดูเยือกเย็นและแกล้งดัดจริตให้ดูยั่วยวนขึ้นเล็กน้อย แม้ในใจจะเต้นโครมคราม

"ไม่ต้องเก็บสัญญาหรอกค่ะ"

ศิลาเลิกคิ้วขึ้น

"หมายความว่าไง?"

"เงินเดือนแสนห้า แลกกับการดูแลเรื่องงานเอกสาร และเรื่อง 'บนเตียง' บ้าง... ก็แฟร์อยู่นะคะ"

มิลินแกล้งทำหน้าครุ่นคิด ขยับแว่นตาหนาเตอะให้เข้าที่      

"สมัยนี้เศรษฐกิจมันแย่ หนูเองก็... ไม่ใช่คนหัวโบราณ"

ศิลามองหน้าเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่น

"เธอ... รับได้เหรอ? กับการทำงานพิเศษที่ว่า?"

"รับได้ค่ะ" มิลินตอบเสียงหนักแน่น เดินอ้อมโต๊ะมายืนใกล้เขา

"แต่ติดอยู่นิดเดียว..."

"อะไร?"

"บอสแน่ใจเหรอคะว่าไม่อยากได้สาวบริสุทธิ์?"

มิลินแกล้งถามลองเชิง

"ไม่"

ศิลาตอบสวนทันควัน สีหน้าเคร่งเครียดและดุดันขึ้นมาทันที

"ฉันไม่ชอบยุ่งกับเด็กซิง มันน่ารำคาญ ต้องมาคอยสอน ต้องมาคอยปลอบเวลาเจ็บ แล้วพวกนี้ชอบเพ้อเจ้อเรื่องความรัก... ฉันชอบคน 'เป็นงาน' คุยง่าย จบงานแล้วแยกย้าย ไม่ผูกมัด"

คำตอบนั้นกระแทกใจมิลินเข้าอย่างจัง

โห... เลวบริสุทธิ์จริงๆ ไอ้บอสบ้ากาม ได้... ชอบคนเป็นงานใช่ไหม? เดี๋ยวมิ้มจัดให้

"งั้นบอสก็สบายใจได้เลยค่ะ"

มิลินยิ้มกริ่ม แกล้งแอ่นอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตบางๆ ไปข้างหน้าเล็กน้อย

"เห็นหนูแต่งตัวเชยๆ ใส่แว่นหนาๆ สภาพเยินๆ แบบนี้... อย่าตัดสินหนังสือจากปกนะคะ"

"..."

ศิลาหรี่ตามองเธออย่างจับผิด

"หนูผ่านมาเยอะ... ประสบการณ์โชกโชนชนิดที่บอสไม่ต้องสอนเลยแหละค่ะ เผลอๆ... หนูอาจจะสอน   บอสด้วยซ้ำ"