บทที่ 11 เรียนรู้หน้าที่
“วันนี้พี่จะสอนเรื่องดูแลคุณดลย์ให้นะ ก่อนอื่นตอนเช้าก็ต้องเป็นกาแฟ”
“กาแฟ?” อิงฟ้าถามอย่างสงสัย เธอคิดว่าแค่เรื่องกาแฟคงไม่มีอะไรซับซ้อน
“ใช่จ้ะ กาแฟของคุณดลย์น่ะ...สำคัญมากเลยนะ” คุณอารีอธิบาย
“คุณดลย์เขาชอบกาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่นม ชงแบบเอสเปรสโซ่ร้อนๆ นะ และต้องเป็นกาแฟออร์แกนิกที่เขาสั่งจากบราซิลเท่านั้น ห้ามซื้อที่อื่นมาชงเด็ดขาด ถ้าใกล้จะหมดคุณอิงฟ้าต้องเป็นคนสั่งเข้ามานะ รายละเอียดเดี๋ยวพี่จะบอกเอาไว้ให้” อิงฟ้าตาโต
“โห... ละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“ใช่จ้ะ” คุณอารียิ้ม
“คุณดลย์ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายตอนเช้าๆ และคุณอิงฟ้าห้ามลืมชงกาแฟนเด็ดขาด เพราะเขาจะหงุดหงิดเป็นพิเศษถ้าไม่ได้กาแฟ” คุณอารีเดินนำอิงฟ้าไปยังมุมหนึ่งของห้องทำงานที่มีเครื่องชงกาแฟอย่างดีตั้งอยู่
“พี่จะชงให้ดูเป็นตัวอย่างนะ แล้วคุณอิงฟ้าลองทำตาม” คุณอารีเริ่มสาธิตวิธีการบดเมล็ดกาแฟ การอัดผงกาแฟลงในด้ามชง และการดึงช็อตกาแฟออกมาอย่างพิถีพิถัน
“อุณหภูมิน้ำก็สำคัญนะ ต้องพอดี ไม่ร้อนไปไม่เย็นไป”
อิงฟ้าตั้งใจเรียนรู้ทุกขั้นตอนอย่างละเอียด เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การชงกาแฟธรรมดา แต่มันคือ 'การสร้างความประทับใจแรกในแต่ละวัน' ให้กับดลภพ
“เวลาเสิร์ฟนะ ต้องเสิร์ฟตอนที่เขากำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานพอดี ไม่เร็วไปไม่ช้าไป และแก้วต้องสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีรอยนิ้วมือ” คุณอารีเน้นย้ำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ
เช้าวันอังคารมาถึงเร็วกว่าที่คิด อิงฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความตื่นเต้นและความประหม่า วันนี้คุณอารีลาไปทำพาสปอร์ต นั่นหมายความว่าเธอจะต้องทำหน้าที่เป็นเลขาฯ ของดลภพ เต็มตัวเป็นครั้งแรก!
อิงฟ้ามาถึงออฟฟิศตั้งแต่เช้าตรู่ เธอจัดโต๊ะทำงาน ตรวจเช็กเอกสาร และที่สำคัญที่สุด...เตรียมอุปกรณ์ชงกาแฟให้พร้อม! เมื่อเสียงลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของดลภพที่ก้าวออกมาจากลิฟต์ หัวใจของอิงฟ้าก็เต้นระรัวเหมือนกลองรบ
ดลภพเดินตรงเข้ามา ใบหน้ายังคงเรียบเฉยตามเคย เขาเพียงแค่กล่าวทักทายเธอเพียงเล็กน้อยก่อนจะตรงเข้าไปยังห้องทำงานของตนเอง
อิงฟ้าพยายามมุ่งมั่นกับหน้าที่ของตัวเอง พอได้เวลาในช่วงสาย ๆ เธอก็เดินไปยังมุมชงกาแฟ เธอพยายามนึกถึงทุกขั้นตอนที่คุณอารีสอนอย่างพิถีพิถัน ก่อนจะบดเมล็ดกาแฟ อัดผงกาแฟ ดึงช็อตกาแฟ...ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวย
เมื่อกาแฟร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น อิงฟ้าก็บรรจงรินลงแก้วสวยงาม เธอสูดลมหายใจลึกๆ แล้วเดินถือแก้วกาแฟเข้าไปในห้องทำงานของดลภพอย่างระมัดระวัง
ดลภพกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงาน เธอเดินเข้าไปวางแก้วกาแฟลงบนแผ่นรองแก้วข้างมือเขาอย่างเบามือที่สุด
“กาแฟค่ะบอส” เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ดลภพเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบช้าๆ เล่นทำเลขาฯสาวลุ้นตัวโก่ง เธอจ้องมองริมฝีปากหยักลึกที่สัมผัสกับขอบแก้วอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเขาวางแก้วกาแฟลง
“ฉันพอจะชงกาแฟได้รสชาติตามที่บอสต้องการหรือเปล่าคะ” อิงฟ้าเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ดลภพเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความท้าทายเล็กน้อย
“อืม...กาแฟที่ผมทาน มันชงง่ายจะตายไป มันไม่ต้องใส่ส่วนผสมอะไรเลย ใครก็ชงได้ คุณไม่ต้องกังวลไปหรอก”
คำพูดของเขาทำให้อิงฟ้าถึงกับชะงัก เธอแอบผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่ยอมชม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รับรู้ได้ถึงความท้าทายที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น ก่อนที่จะรีบเดินออกมาจากห้องทำงานอย่างเงียบเชียบ ตลอดช่วงเช้า อิงฟ้าทำหน้าที่เลขาฯ ได้อย่างดีเยี่ยม เธอรับโทรศัพท์ ประสานงาน จัดการเอกสารอย่างคล่องแคล่วเกินคาด
เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน อิงฟ้ากำลังคิดว่าจะลงไปหาอะไรทานใกล้ ๆ หรือจะโทรสั่งอาหารขึ้นมาทานดี ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานของดลภพก็เปิดออก ร่างสูงสง่าเดินออกมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ
“ไปทานข้าวกับผมหน่อยสิ” ดลภพเอ่ยขึ้นสั้นๆ ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่คำพูดของเขาทำให้อิงฟ้าถึงกับตาโต
“คะ?” อิงฟ้าถามอย่างไม่แน่ใจ คิดว่าตัวเองหูฝาดไป
“ผมบอกว่า...ไปทานข้าวกลางวันกัน” ดลภพพูดซ้ำ ชัดถ้อยชัดคำมากขึ้น อิงฟ้าถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ นี่มันหมายความว่าอะไร! เขาชวนเธอไปทานข้าวกลางวัน! หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้
“ค่ะบอส” อิงฟ้าตอบรับเสียงตะกุกตะกัก เธอรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พยายามซ่อนรอยยิ้มดีใจเอาไว้
ดลภพเดินนำไปที่ลิฟต์ อิงฟ้าเดินตามติดๆ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยได้ บรรยากาศในลิฟต์เต็มไปด้วยความเงียบสงบ แต่สำหรับอิงฟ้าแล้ว มันเต็มไปด้วยความรู้สึกหวามไหวที่อธิบายไม่ถูก
ดลภพพาอิงฟ้าไปนั่งที่โต๊ะมุมส่วนตัวที่เคยนั่งประจำ ก่อนจะหยิบเมนูมาวางลงตรงหน้าเธอ
“คุณชอบทานอะไร” ดลภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่เป็นคำถามที่แสดงถึงความใส่ใจ
อิงฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ปกติเธอจะเลือกอาหารเอง แต่เมื่ออยู่กับเขา เธอกลับอยากให้เขาเป็นคนตัดสินใจ
