บทที่ 22 ทำให้เธอสบายตัว

ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำไปถึงใบหูทันตาเห็น คนตัวบางหลบสายตาเขาวูบ แล้วพยักหน้าน้อยๆ รู้สึกอับอายเหลือแสน

“ค่ะ”

เธอยื่นมือออกมาเพื่อรับสิ่งของต้องสงสัยสิ่งนั้นที่เขากำลังส่งให้ แต่แล้วเขาก็เกิดเปลี่ยนใจ หยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้ง ราวกับสนใจเจ้าสิ่งแปลกปลอมนั้นเสียเต็มประดา

“อะไรล่ะเนี่ย แห้งสบาย บางเพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ