บทที่ 44 อย่าหึงสิคะ

“คืนนี้ผมกับฝันจะกลับดึกนะครับแม่”

เหนือเมฆโพล่งออกมากลางโต๊ะอาหารมื้อเช้าอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“จะพาน้องไปไหนล่ะลูก”

“ไปผับครับ ไอ้น่านไม่อยู่ เห็นว่ามีเอกสารให้ผมเซ็นด้วย”

เพราะพักหลังๆ เขามักจะทิ้งหน้าที่ดูแลผับให้เป็นของพี่ชายบ่อยๆ จนเคยตัว เริ่มเบื่อหน่ายที่จะทำงานไม่เป็นเวลาเสียแล้ว ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ