บทที่ 17 คืนสู่นครหลวงและปฏิบัติการตามจีบอดีตชายา

แสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องลงมาทะลุม่านหมอกทมิฬที่เริ่มจางหายไปพร้อมกับกลิ่นอายแห่งความตาย ร่างสูงใหญ่ของ 'อ๋องเซียวหยาง' ในชุดเกราะเปื้อนเลือด อุ้มร่างบอบบางของ 'หลินซี' เอาไว้แนบอกด้วยท่วงท่าทะนุถนอมราวกับนางคือตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ล้ำค่าที่สุดในปฐพี ด้านหลังมี 'เสี่ยวชุ่ย' ที่เดินกะเผลกตามมาด้วยค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ