บทที่ 27 กำแพงน้ำตาและระยะห่างที่ปวดร้าว

เวลาผ่านไปสามวันสามคืนแล้วตั้งแต่ที่ยายจำปีถูกเข็นเข้าห้องไอซียู แต่สำหรับกะทิ มันยาวนานราวกับสามปี หญิงสาวเอาแต่นั่งเฝ้าอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องกระจกบานใหญ่ ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนไกล เธอยอมกลับบ้านเพียงแค่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็วแล้วก็รีบตีรถกลับมาที่โรงพยาบาลต่อทันทีราวกับกลัวว่าหากคลาดสา...