บทที่ 30 บทที่ 17.2 น้อยใจ

            “ร้องไห้ทำไมฮึ” ชายหนุ่มถามพร้อมทั้งลูบหลังคนขี้แยเบาๆ ไปด้วย แต่คนร้องไห้กลับเอาแต่ส่ายหัวและยังคงร้องไห้ไม่หยุด

องค์รัชทายาทหนุ่มทั้งกอดปลอบทั้งเช็ดน้ำตาให้นางบำเรอในอ้อมแขนอยู่นานจนในที่สุดนางก็หยุดร้องไห้ แต่พอชายหนุ่มจะก้มไปจูบปากอิ่มสีแดงเพื่อปลอบประโลมนางหญิงสาวในอ้อมแขนกลับเบี่ย...