บทที่ 17 ไม่มีวันปล่อยมือ

เพียงดาวหยุดนิ่ง มองร่างสูงที่ยังคงนอนสงบอยู่บนเตียง สายตาเธอสั่นไหวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเกลียดตัวเองกัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย คืนที่ปล่อยให้เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการ กลายเป็นตรวนที่พันธนาการเธอให้แน่นหนายิ่งกว่าเดิม

"จดทะเบียนสมรส" เธอพึมพำเสียงเบา ริมฝีปากสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ซ้ำอีกครั้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ