บทที่ 39 เด็กโง่

ในห้องที่มีแค่เราสองคนกำลังมีรังสีของความอำมหิตปกคลุมไปทั่ว ไม่ได้มาจากไหนไกล มาจากตัวของฉันเองที่มองการบ้านที่กำลังทำสลับกับเขาเป็นระยะ เพราะยังคับแค้นใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปไม่หาย เลยไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำงานมากนัก ส่วนเขาเหรอ…นั่งดูแท็บเล็ตกับเอกสารสบายใจเฉิ่ม แถมท่าทางยังยียวนกวนประสาทอีก ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ