บทที่ 56 ห้องที่ถูกปิดตาย

"แกพักทานข้าวก่อนเถอะ ไว้ค่อยทำต่อ" เสียงหวานของว่าที่เจ้าสาวที่ตอนนี้กำลังทำหน้าที่เป็นแม่บ้านเดินมาตามฉันเพื่อไปทานข้าวเที่ยง แต่ดูเหมือนว่าคนที่ดีใจกว่าฉันคงจะเป็นลูกชายฉัน ไม่ใช่เพราะหิวข้าวหรอก แต่เพราะฉันบังคับให้เล่นอยู่แต่ในห้องที่ฉันทำงาน อยู่แต่ในสายตาของฉัน เด็กน้อยก็เลยมุ่ยหน้าไม่พอใจถึง...