บทที่ 72 ร่วมมือกันอย่างจริงจัง

ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ชั้นใต้ดินของโรงแรมย่านชานเมือง ไม่มีป้ายชื่อร้านเด่นชัด พิมพ์ชนกกดโทรศัพท์ดูเวลาอีกครั้ง สองทุ่มสิบห้านาทีแล้ว เธอเลือกโต๊ะในมุมสุดที่มองไม่เห็นจากประตูทางเข้า

ประตูกระจกเปิดออก ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดกลิ่นน้ำหอมโชยมาก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมอง วิลเลียมเดินตรงมาที่โต๊ะโดยไม่ต้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ