บทที่ 8 ชานนท์

รถแท็กซี่ค่อยๆ จอดที่หน้าบ้านทาวน์เฮาส์สองชั้นหลังเก่า พิมพ์ชนกยื่นเงินให้คนขับก่อนจะเปิดประตูลงจากรถอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเธอยังรู้สึกอ่อนแรงอยู่มาก

เพียงแค่เดินจากหน้าประตูบ้านเข้ามาถึงตัวบ้านก็ทำให้เริ่มเวียนศีรษะอีกครั้ง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหยิบกุญแจออกมาไขประตู ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน เสียงของคนเป็นแม่ก็ดังขึ้นจากด้านใน

"พิมพ์ กลับมาแล้วเหรอลูก" พิมพ์ชนกยิ้มบางๆ เมื่อเห็นท่าทางเป็นห่วงของแม่เธอ

"ค่ะ" ลัดดาเดินออกมาจากห้องครัว ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นสภาพของลูกสาว เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น ใบหน้าดูซีดเซียว ดวงตาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

"ตายจริง! ไปโดนอะไรมาเนี่ย แล้วทำไมถึงกลับมาเร็วนักล่ะ" พิมพ์ชนกส่ายหน้าเบาๆ

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่"

"ไม่มีอะไรแล้วสภาพเป็นแบบนี้ได้ยังไง บอกแม่มาเดี๋ยวแม่จะไปจัดการมัน"

"จัดการอะไรเขาละคะ พิมพ์แค่มีเรื่องนิดหน่อยที่บริษัท" เธอไม่อยากเล่ารายละเอียดมากนัก แต่ต้องยอมตอบเพราะอยากตัดบท ไม่อย่างนั้นแม่ของเธอคงจะถามไม่หยุดแน่ แค่วันนี้ก็เหนื่อยพอแล้ว ลัดดากวาดตามองลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะรีบเดินเข้ามาจับแขนเธอ

"งั้นเหรอ จริงๆ เลยนะ ไปทำงานเป็นเลขาฯ วันแรกก็มีเรื่องเลยเหรอ พนักงานพวกนั้น มันคงจ้องจะหาเรื่องพิมพ์มาตั้งนานแล้วแน่ๆ เอาเถอะๆ รีบขึ้นไปอาบน้ำเถอะลูก เดี๋ยวแม่ทำของว่างให้นะ"

"ไม่เป็นไรค่ะแม่ พิมพ์อยากนั่งพักก่อน"

"พิมพ์...ดูสภาพตัวเองสิ ฝุ่นเต็มไปหมด ไปอาบน้ำอาบท่า แต่งตัวให้มันเรียบร้อย เดี๋ยวแม่ทำของว่างให้" พิมพ์ชนกมองหน้ามารดาอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจที่อ่อนล้ามาตลอดทั้งวันพลันอุ่นขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อย...ยังมีแม่ที่เป็นห่วงเธอ

"ก็ได้ค่ะแม่"

"อาบน้ำให้สดชื่น แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าดีๆ ด้วยนะ"

"ค่ะ" หญิงสาวยิ้มเล็กๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เธอก็ทิ้งตัวนั่งลงบนปลายเตียง ความเหนื่อยล้าที่พยายามฝืนมาตลอดทั้งวันถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ในวันนี้ย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละฉาก

ตั้งแต่ข้อความตอนเช้า การรีบเดินทางมาทำงาน สายตาดูถูกของกิ่งแก้วและพนักงานคนอื่น ห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดิน คำพูดและใบหน้าของวิลเลียม

พิมพ์ชนกหลับตาลง เธอไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ บางครั้งเขาก็ดูเหมือนจะเกลียดเธอ แต่บางครั้งก็เหมือนกำลังช่วยเธอ

อย่างวันนี้...ถ้าเขาไม่ลงไปเจอ เธออาจจะนอนหมดสติอยู่ในห้องนั้นอีกนานก็ได้ หญิงสาวถอนหายใจออกมาเพื่อระบายความอึดอัด ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ

สายน้ำอุ่นไหลผ่านเรือนร่างช่วยชะล้างฝุ่นและความเหนื่อยล้าออกไปทีละน้อย พิมพ์ชนกยืนพิงผนังหลับตาอยู่ใต้ฝักบัว เสียงของวิลเลียมยังดังวนอยู่ในหัว

"คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง"

"หรือว่าตั้งใจจะลงไปแอบอู้"

เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ ต่อให้ช่วยชีวิตคนอื่นเอาไว้ได้ เขาก็ยังต้องพูดจาแย่ๆ ใส่อยู่ดี ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ ทำไมเขาถึงได้ต่างไปจากคนที่เธอเคยรู้จักนักนะ

กว่าที่พิมพ์ชนกจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กินเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง หญิงสาวเปลี่ยนมาใส่ชุดเดรสสีครีมเรียบๆ ที่สบายตัวมากกว่าเสื้อผ้าทำงาน ก่อนจะเดินลงมาชั้นล่าง แต่ทันทีที่มาถึงหน้าห้องรับแขก ฝีเท้าของเธอก็หยุดชะงัก

บนโซฟากลางห้องมีชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมราคาแพง กลิ่นน้ำหอมแรงจนได้กลิ่นตั้งแต่ยังไม่เดินเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นเธอ เขาก็ยิ้มกว้างทันที

"พิมพ์" รอยยิ้มบนใบหน้าของพิมพ์ชนกหายไปในทันที

"คุณชานนท์" ชานนท์ลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนรอยยิ้มลงเมื่อเห็นหน้าเธอชัดๆ

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เรียกซะห่างเหินเลยนะ แล้วนี่ทำไมหน้าถึงได้ซีดขนาดนั้นล่ะ" พิมพ์ชนกรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที เธอไม่เคยชอบสายตาแบบนี้ของเขา ไม่เคยเลย ลัดดาเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมจานผลไม้ในมือ

"ตายจริง...ทำไมไม่แต่งหน้าสักหน่อยละพิมพ์ ดูสิหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย" หญิงสาวหันไปมองแม่ของตัวเอง ทั้งที่เธอก็รู้แท้ๆ ว่าพิมพ์ชนกกำลังไม่สบายอยู่ แต่กลับพูดเรื่องแต่งหน้างั้นเหรอ ที่แท้ก็ไล่เธอไปอาบน้ำเพราะมีแขกนี่เองเหรอ

"แม่..."

"มานั่งคุยกันก่อนสิ"

"คุณชานนท์มาทำอะไรงั้นเหรอคะ" ลัดดาหัวเราะกลบเกลื่อน เธอบังเอิญเจอกับชานนท์ที่ธนาคาร เลยได้พูดคุยกัน เธอตั้งใจจะจับคู่เขากับลูกสาวของเธอ เพราะเห็นว่าเป็นหนทางที่พอจะทำให้เธอกลับมามีเงินทองได้อีกครั้ง

"ก็แม่ชวนเขามาเองน่ะสิ" พิมพ์ชนกนิ่งไป หัวใจที่เพิ่งรู้สึกอบอุ่นเมื่อครู่ค่อยๆ เย็นลงอีกครั้ง

"แม่ชวนมา?"

"ใช่สิ" ลัดดาวางจานผลไม้ลงบนโต๊ะ

"เขาอุตส่าห์เป็นห่วง พอรู้ว่าลูกโดนลดตำแหน่งลงมาเป็นเลขาฯ ก็บอกว่าอยากจะมาคุยกับพิมพ์เลยนะ" ชานนท์ยิ้มรับทันที

"พี่บังเอิญเจอกับคุณแม่ที่ธนาคารน่ะพิมพ์"

"แล้วแม่ไปทำอะไรที่ธนาคารคะ?”

“ถามอะไรแบบนั้นน่ะลูก...แม่ก็ไปถอนเงินสิ” พิมพ์ชนกรู้ดีว่าในบัญชีของลัดดา ไม่มีเงินให้ถอนอีกแล้ว ถ้าให้เธอเดาลัดดาต้องไปหากู้เงินแน่ๆ

“วันนี้พิมพ์ไม่สะดวก ขอตัวนะคะ” สีหน้าของลัดดาเปลี่ยนทันที

"จะรีบไปไหน แขกมาทั้งคน นั่งคุยกันก่อนสิ" ชานนท์รีบยิ้มตาม แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่เจื่อนมาก เพราะรู้ว่าพิมพ์ชนกน่าจะกำลังไม่พอใจ

"ใช่ครับ พี่ไม่ได้เจอพิมพ์ตั้งนาน วันนี้พี่อยากชวนพิมพ์ไปทำงานด้วยกันนะ ไปอยู่กับพี่พี่จะให้ตำแหน่งผู้จัดการ จะได้ไม่ต้องเป็นเลขาฯ รับใช้ไอ้เลียมมัน"

“นนท์รู้จักเลียมด้วยเหรอลูก” ลัดดาทำเป็นถาม ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอไม่รู้จักทั้งชานนท์และวิลเลียมนั่นแหละ รู้เพียงผิวเผินว่าเป็นคนรู้จักของลูกสาว

“เลียมเขาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของผมน่ะครับ พิมพ์น่าจะรู้ดีเพราะ...พวกผมเป็นรุ่นพี่ของพิมพ์” ชานนท์เว้นวรรคไปครู่หนึ่งตอนกล่าวถึงสถานะ จริงๆ เขาอยากจะพูดว่าเลียมเป็นอดีตคนรักของเธอ แต่คิดว่าคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่

พิมพ์ชนกมองรอยยิ้มของชานนท์นิ่งๆ วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ดูเหมือนว่าคนรอบตัวเธอจะไม่มีใครสนใจเลย ว่าเธอเหนื่อยแค่ไหนทุกคนสนใจเพียงอย่างเดียว…ว่าเธอยังมีประโยชน์กับพวกเขาอยู่หรือเปล่า