บทที่ 5 ตอนที่5 ดอกกุหลาย

ตอนที่5

ดอกกุหลาย

ลลิตาก้มมองช่อดอกไม้ในมือ เธอเองก็คิดเช่นนั้น และเพราะคิดเช่นนั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้จึงร่วงลงมาโดยไม่อาจห้าม

“ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้ดีว่าทุกอย่างวันนี้ไม่ควรเป็นของฉัน แต่คุณคิดว่าฉันเลือกได้หรือคะ คุณคิดว่าฉันอยากยืนอยู่ตรงนี้แทนพี่สาวที่เพิ่งตายจริง ๆ หรือคะ”            ลลิตาถามอย่างเจ็บร้าว เสียงของเธอสั่นจนแทบกลายเป็นสะอื้น

ธีรภพมองน้ำตาของเธอด้วยแววตานิ่งแข็ง ก่อนก้าวเข้ามากระชากช่อดอกไม้จากมือเธออย่างแรง

“อย่าพูดเหมือนตัวเองน่าสงสาร ทั้งที่เธอคือคนที่ได้ทุกอย่างไปหลังพริมตาย” ธีรภพพูดด้วยน้ำเสียงเย็นจัด ก่อนขว้างช่อดอกไม้สีขาวลงบนพื้นหินอ่อนจนกลีบดอกกระจาย

หญิงสาวสะดุ้ง เธอมองดอกกุหลาบที่ร่วงกระจัดกระจายบนพื้นอย่างปวดใจ ภาพนั้นเหมือนชีวิตของเธอในตอนนี้ งดงามเพียงเปลือกนอก แต่ภายในถูกเหยียบย่ำจนยับเยิน

“คุณธีร์ ทำไมคุณต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วยคะ” ลลิตาถามเสียงแผ่ว ดวงตาที่เปียกชื้นมองเขาด้วยความเจ็บที่แทบซ่อนเอาไว้ไม่ไหว

“เพราะความเจ็บของเธอยังเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่พริมต้องเจอ” ธีรภพตอบอย่างไร้ปรานี ใบหน้าของเขากระด้างขึ้นเมื่อเอ่ยถึงหญิงคนรักที่จากไป

“พี่พริมตาย ฉันก็เสียใจ แต่ถ้าคุณจะลงโทษฉันเพราะคุณเสียใจ ฉันขอร้องให้คุณอย่างน้อยฟังฉันบ้าง ฉันไม่ได้ทำให้พี่พริมตาย ฉันได้รับข้อความจากพี่พริมจริง ๆ พี่เขานัดฉันออกไปเอง”

ลลิตาพยายามอธิบายอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เธอยกมือขึ้นกอดตัวเองราวกับต้องการประคองหัวใจที่กำลังสั่นคลอน

ธีรภพก้าวเข้ามาใกล้จนเธอต้องเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเขาแดงก่ำจากความเจ็บและการอดนอน ทว่าความสงสารไม่มีอยู่ในนั้นเลย

“แล้วทำไมพริมต้องนัดเธอออกไปก่อนแต่งงาน ทำไมไม่บอกฉัน ทำไมคนที่อยู่ตรงนั้นถึงเป็นเธอ ทำไมคนที่รอดกลับมาเป็นเธอ ไม่ใช่พริม” ธีรภพถามเสียงต่ำแต่สั่นลึก ความปวดร้าวในคำถามทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักขึ้นจนลลิตาแทบหายใจไม่ออก

ลลิตานิ่งไป เธอไม่มีคำตอบให้คำถามเหล่านั้น เพราะตัวเธอเองก็อยากรู้ไม่ต่างกัน

“ฉันก็อยากรู้ค่ะ ฉันอยากรู้ว่าพี่พริมจะบอกอะไรฉัน ฉันอยากรู้ว่าใครทำให้รถพี่พริมเกิดอุบัติเหตุ ฉันอยากรู้ว่าทำไมทุกอย่างต้องเกิดขึ้นในคืนก่อนงานแต่ง” ลลิตาพูดออกมาจากหัวใจ ดวงตาของเธอสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา

ธีรภพจ้องเธอนานราวกับพยายามจับโกหก แต่ยิ่งเห็นแววตาเจ็บปวดและสับสนของเธอ ความโกรธในใจเขากลับยิ่งพุ่งสูง เพราะเขาไม่ต้องการเห็นความบริสุทธิ์ในดวงตาคู่นั้น ไม่ต้องการให้ความสงสัยใด ๆ มาสั่นคลอนความแค้นที่เขายึดไว้เป็นเครื่องพยุงชีวิต

“เธออยากรู้ความจริง หรืออยากสร้าง            ความจริงแบบที่ทำให้ตัวเองพ้นผิดกันแน่” ธีรภพถามเสียงเย็น ก่อนเบือนหน้าหนีราวกับรังเกียจแม้แต่การมองเธอ

ลลิตากำมือแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ แต่ความเจ็บเล็กน้อยนั้นยังเทียบไม่ได้กับคำกล่าวหาของเขา

“ถ้าคุณไม่เชื่อฉันตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แต่สักวันหนึ่งฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าคุณกำลังเกลียดผิดคน” ลลิตาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวแต่หนักแน่น เธอพยายามรวบรวมศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ให้ยืนต่อหน้าเขาได้

ธีรภพหันกลับมามองเธออีกครั้ง ริมฝีปากของเขากระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นที่ทำให้หัวใจของลลิตาหนาววาบ

“พิสูจน์สิ ฉันจะรอดู แต่ระหว่างที่รอ เธอต้องอยู่ที่นี่ อยู่ในบ้านของพริม อยู่กับทุกอย่างที่ควรเป็นของพริม และจำไว้ว่าเธอเป็นแค่คนแทนที่ไม่มีวันมีค่าเท่าคนตาย” ธีรภพกล่าวอย่างโหดร้าย ดวงตาคมจ้องเธอไม่กะพริบเหมือนต้องการตอกคำพูดลงไปในหัวใจเธอ

ลลิตารู้สึกเหมือนถูกผลักจนหลังชนกำแพงที่มองไม่เห็น เธออยากร้องไห้ อยากหายไปจากตรงนี้ แต่หากเธอถอยตอนนี้ ทุกคนจะยิ่งเหยียบย่ำเธอด้วยข้อกล่าวหาที่เธอไม่ได้ก่อ

“ฉันขอห้องพักสักห้องก็พอค่ะ ฉันจะไม่แตะต้องของของพี่พริม และจะไม่ทำให้คุณต้องเห็นหน้าฉันเกินจำเป็น” ลลิตาพูดเสียงเบา ก่อนก้มลงเก็บกลีบดอกไม้ที่ตกอยู่ใกล้เท้าตัวเองอย่างเงียบ ๆ

ธีรภพมองภาพนั้นด้วยแววตาวูบไหวชั่วขณะ มือของเธอสั่นเล็กน้อยตอนหยิบดอกกุหลาบที่ช้ำขึ้นมา เขาเกือบรู้สึกบางอย่างคล้ายความสงสาร แต่ภาพพริมรตานอนแน่นิ่งในอ้อมแขนเมื่อคืนกลับย้อนเข้ามาแทนที่ทันที

“ห้องพักของเธอคือห้องนอนใหญ่” ธีรภพพูดขึ้นอย่างเย็นชา ทำให้ลลิตาชะงักมือทันที

“ไม่ค่ะ ฉันนอนห้องอื่นได้ ฉันไม่อยากนอนในห้องที่คุณเตรียมไว้ให้พี่พริม” ลลิตารีบปฏิเสธด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เพราะเพียงแค่ยืนอยู่ในโถงบ้านนี้เธอก็แทบหายใจไม่ออกแล้ว

“ฉันไม่ได้ถามความสมัครใจของเธอ” ธีรภพตอบอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงของเขาไม่เปิดช่องให้ต่อรองแม้แต่น้อย

“แต่ห้องนั้นเป็นของคุณกับพี่พริม ฉันไม่ควรเข้าไปยุ่งกับมัน” ลลิตาพูดเสียงพร่า ความรู้สึกผิดและความอึดอัดบีบคั้นจนเธอแทบยืนไม่ไหว

“ดี ถ้าเธอรู้ว่าไม่ควร งั้นก็จงเข้าไปอยู่ในที่ที่เธอไม่ควรอยู่ทุกวัน จะได้จำให้ขึ้นใจว่าตำแหน่งภรรยาที่เธอได้มา มันเป็นของคนตาย ไม่ใช่ของเธอ” ธีรภพพูดช้า ๆ อย่างจงใจทรมาน สีหน้าของเขาเย็นชาจนไร้ร่องรอยมนุษย์คนหนึ่งที่เคยรักใครอย่างอ่อนโยน

ลลิตามองเขาทั้งน้ำตา เธอเพิ่งเข้าใจอย่างชัดเจนในวินาทีนั้นว่าธีรภพไม่ได้ต้องการเพียงแต่งงานกับเธอเพื่อรักษาหน้าครอบครัว เขาต้องการขังเธอไว้ในความผิดที่เขายัดเยียดให้ และให้เธอตื่นขึ้นมาพร้อมเงาของพริมรตาทุกเช้า

“คุณโหดร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้มาก” ลลิตาพูดเสียงแผ่ว แต่ทุกคำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากส่วนลึกของหัวใจ

“ยังหรอก ลลิตา นี่ยังไม่ถึงครึ่งของความเจ็บที่ฉันได้รับ” ธีรภพตอบเสียงต่ำ ก่อนเดินนำขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามองว่าเธอจะตามมาหรือไม่