บทที่ 37 สัญญาใจ

“แม่มะลิครับ” ศรุตพยายามเรียกเธอเพื่อให้รู้สึกตัวเพราะตอนนี้ฟ้าร้องเสียงดังลมกรรโชกแรงจนเขากลัวว่าบ้านพักจะรับแรงพายุไม่ไหวแม้แต่คนของเขาก็หลบอยู่ในบ้านพักไม่กล้าออกมา

“อื้ออ..” เธอได้ยินเสียงนุ่มอ่อนโยนเรียกเธอเบาๆเปลือกตาบางขยุกขยิกพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นเพราะหนักหัวมากแต่ยังได้ยินว่าเขาเรียกเ...