บทที่ 5 ตอนที่4 เข้าใจ

ตอนที่4

เข้าใจ

ศิลายืนรออยู่ตรงโถงทางเข้า เขากลับจากโรงพยาบาลมาก่อนเธอแล้วและเปลี่ยนเป็นสูทสีเข้มเรียบร้อย ใบหน้าคมยังคงไร้รอยอ่อนล้าอย่างน่าประหลาด เขาดูเหมือนคนที่สามารถจัดการทุกอย่างได้โดยไม่ปล่อยให้ความรู้สึกใดแตะต้องผิวหน้า

“มาถึงแล้วก็ฟังกฎของบ้านนี้ให้ดี เพราะฉันไม่อยากพูดซ้ำ” ศิลาเอ่ยขึ้นทันทีที่รุ้งทรายก้าวเข้ามาในโถงใหญ่ น้ำเสียงของเขาดังพอให้คนรับใช้ที่ยืนอยู่ ใกล้ ๆ ได้ยินชัดเจน

“ค่ะ รุ้งฟังอยู่” รุ้งทรายตอบอย่างสุภาพ เธอพยายามยืนตัวตรง แม้หัวใจจะเริ่มสั่นจากสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมา

“เธอจะอยู่ที่นี่ในฐานะคนที่แม่ฉันรับอุปการะและไว้ใจ ไม่ใช่ในฐานะนายหญิงของบ้านนี้ เพราะตำแหน่งนั้นไม่ได้เป็นของเธอ และจะไม่มีวันเป็นของเธอ” ศิลาพูดช้า ๆ ชัด ๆ ทุกคำราวกับจงใจให้มันฝังลงไปในใจเธอต่อหน้าคนทั้งบ้าน

เสียงลมหายใจของแม่บ้านบางคนสะดุดเล็กน้อย ป้าชื่นหน้าซีดและทำท่าจะพูดอะไร แต่รุ้งทรายส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงห้าม เพราะเธอไม่ต้องการให้ใครเดือดร้อนเพราะเธอ

“รุ้งเข้าใจค่ะ คุณไม่ต้องกังวล รุ้งจะไม่วางตัวเกินกว่าที่คุณอนุญาต” รุ้งทรายตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแผ่วลึกเหมือนคนที่กำลังกลืนความเจ็บลงคอทีละคำ

“ดี เพราะฉันเกลียดผู้หญิงที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงที่สุด” ศิลากล่าวพร้อมมองเธอนิ่ง ดวงตาคมวาวขึ้นเล็กน้อยเหมือนพอใจที่เห็นใบหน้าเธอซีดลง

“คุณชายคะ ห้องของคุณรุ้ง ป้าจัดไว้ที่ห้องรับรองฝั่งตะวันออกดีไหมคะ ห้องนั้นกว้างและอยู่ใกล้ห้องคุณหญิง เผื่อคุณหญิงกลับมาพักฟื้นจะได้เรียกหาได้สะดวก” ป้าชื่นรีบเอ่ยแทรกอย่างระมัดระวัง หวังอย่างยิ่งว่าศิลาจะเห็นแก่ความสะดวกของมารดา

“ไม่ต้อง ห้องรับรองฝั่งตะวันออกเอาไว้สำหรับแขกสำคัญ เธออยู่ห้องเล็กด้านหลังบ้านก็พอ” ศิลาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด น้ำเสียงนั้นทำให้บรรยากาศในโถงเย็นเฉียบลงอย่างเห็นได้ชัด

รุ้งทรายเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอไม่ได้คาดหวังห้องใหญ่หรือความหรูหรา แต่การที่เขาพูดต่อหน้าคนทั้งบ้านเหมือนจงใจประกาศว่าเธอไม่สมควรอยู่ใกล้พื้นที่หลักของครอบครัว ทำให้เธอเจ็บลึกจนแทบหายใจไม่ออก

“ห้องเล็กด้านหลังบ้านที่เคยเป็นห้องเก็บผ้าหรือคะคุณชาย ห้องนั้นอับและไกลจากตึกใหญ่ ป้าว่ามันไม่เหมาะกับคุณรุ้งนะคะ” ป้าชื่นท้วงเสียงเบา           สีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าเธออยู่ไม่ได้ ก็กลับไปอยู่ห้องเช่าเดิมของเธอได้ แต่ต้องอธิบายกับแม่ฉันเองว่าทำไมถึงผิดสัญญาที่ให้ไว้” ศิลาพูดพร้อมหันมามองรุ้งทรายโดยตรง รอยยิ้มเย็นบนมุมปากของเขาเหมือนกำลังบีบให้เธอเลือกทางที่ไม่มีทางเลือกจริง ๆ

“รุ้งอยู่ได้ค่ะ ป้าชื่นไม่ต้องลำบากใจนะคะ ห้องไหนก็ได้ ขอแค่ไม่รบกวนใครมากเกินไปก็พอ” รุ้งทรายรีบตอบก่อนที่ป้าชื่นจะพูดอะไรต่อ เธอพยายามยิ้มให้แม่บ้านสูงวัยเพื่อปลอบว่าเธอไม่เป็นไร ทั้งที่หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนช้ำ

“เห็นไหม เธอเองยังไม่เรื่องมาก แล้วป้าจะเดือดร้อนแทนทำไม” ศิลาพูดกับป้าชื่น แต่สายตายังคงจับอยู่ที่รุ้งทราย เหมือนต้องการดูว่าเธอจะทนได้สักแค่ไหน

“ถ้าอย่างนั้นป้าจะให้เด็กช่วยขนของไปที่ห้องนะคะ คุณรุ้งตามป้ามาเถอะค่ะ” ป้าชื่นพูดเสียงเบา ดวงตาของแม่บ้านสูงวัยแดงเรื่อด้วยความสงสาร

รุ้งทรายก้มศีรษะให้ศิลาเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะเดินตามป้าชื่นไปทางปีกหลังของบ้าน โถงหินอ่อนที่งดงามค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยทางเดินแคบลง แสงสว่างลดน้อยลง และกลิ่นหอมของดอกไม้ในแจกันก็จางหายไปเหลือเพียงกลิ่นผ้าเก่าและไม้ขัดเงา ห้องเล็กด้านหลังบ้านอยู่สุดทางเดินใกล้กับประตูออกไปลานซักผ้า มันไม่ได้สกปรก แต่ดูชัดเจนว่าไม่ใช่พื้นที่สำหรับสมาชิกครอบครัวใหญ่ของบ้าน

ป้าชื่นเปิดประตูห้องออก ภายในมีเตียงเดี่ยวหนึ่งหลัง ตู้เสื้อผ้าเก่า โต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง และผ้าม่านสีซีดที่ถูกซักจนบาง แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างแคบ ๆ ทำให้เห็นฝุ่นละอองลอยอยู่ในอากาศ รุ้งทรายยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไป

“ป้าขอโทษนะลูก ป้าจะรีบให้คนมาทำความสะอาดเพิ่ม แล้วจะเอาผ้าปูใหม่มาให้ ห้องนี้ไม่ได้ใช้มานานแล้ว” ป้าชื่นพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด ทั้งที่ความจริงไม่ใช่ความผิดของเธอเลย

“ไม่ต้องขอโทษค่ะป้าชื่น ห้องนี้ดีแล้ว อย่างน้อยก็เงียบดี รุ้งจะได้ไม่ไปรบกวนใคร” รุ้งทรายตอบพร้อมวางกล่องไม้ของแม่ลงบนโต๊ะเล็กอย่างเบามือ

“คุณรุ้งอย่าคิดแบบนั้นเลยนะคะ หนูไม่ใช่คนรบกวนใคร หนูเป็นภรรยาของคุณศิลาอย่างถูกต้อง ต่อให้คุณชายยังโกรธ หนูก็ไม่ควรถูกปฏิบัติแบบนี้” ป้าชื่นพูดด้วยความอัดอั้น น้ำเสียงสั่นจนรุ้งทรายต้องรีบหันไปจับมืออีกฝ่าย

“อย่าพูดแบบนี้ให้ใครได้ยินนะคะป้า รุ้งไม่อยากให้ป้ามีปัญหากับคุณศิลา รุ้งไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” รุ้งทรายปลอบทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายเจ็บกว่าใครทั้งหมด

“ไม่เป็นไรของหนูนี่ทำไมฟังแล้วป้าเจ็บแทนเหลือเกินลูก” ป้าชื่นพูดพลางยกมือเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบออกไปสั่งเด็กให้ยกสัมภาระเข้ามา

เมื่อประตูห้องปิดลง รุ้งทรายจึงทรุดนั่งลงบนเตียงเดี่ยวอย่างหมดแรง เธอมองไปรอบห้องเล็ก ๆ ที่กำลังจะกลายเป็นที่พักของภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของศิลา อัครบดินทร์ ความรู้สึกเจ็บปวดค่อย ๆ ซึมลึกเข้ามาจนเธอต้องกอดตัวเองไว้แน่น

เธอไม่ได้อยากได้ห้องหรู ไม่ได้อยากได้ตำแหน่งนายหญิง ไม่ได้อยากให้ใครก้มหัวให้ แต่เธอไม่คิดเลยว่าศิลาจะใจร้ายถึงขั้นลดค่าของเธอต่อหน้าคนทั้งบ้านตั้งแต่วันแรก