บทที่ 18 ทำไมต้องเป็น…

ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูดังสนั่นตามมาติด ๆ ไม่ถึงสิบวินาทีหลังจากนั้น ราวกับเขาจะถีบประตูทะลุเข้ามาให้ได้

“เปิดประตู!”

ใยฝันยืนนิ่ง ลูบท้องเบา ๆ อย่างปลอบโยนลูกน้อยในครรภ์ เหมือนจะส่งสัญญาณให้อดทนไปด้วยกัน

“ใยฝัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นี่เธอทำให้ฉันมีอารมณ์แล้วทิ้งกันแบบนี้หรอ มารับผิดชอบการกระทำตัวเอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ