บทที่ 22 จำไว้...

แคว่ก!

เสียงสายเดรสขาดสะบั้นสะท้อนชัดในความเงียบ ราวกับย้ำเตือนว่าไม่มีทางถอยกลับได้อีก

เดรสผืนบางหลุดร่วงลงมากองกับพื้น เหลือเพียงผิวขาวนวลเนียนดั่งหยก ขับกับหยดน้ำมันวาวที่เกาะอยู่บางเบา ราวกับหยดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้ยามเช้า

หน้าอกอวบแน่นเด่นชัดมีเพียงแผ่นแปะเล็ก ๆ ซ่อนไว้ลวก ๆ ยิ่งทำให้ความเร่าร้อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ