บทที่ 42 อย่าลืมว่าเกลียด

“เป็นหมออะไรของเขาวะ...” ริมฝีปากเธอขยับบ่นในใจ แต่เสียงในอกกลับดังลั่นเหมือนระเบิดลูกเล็ก ๆ “ใครเขาตายเพราะไข้หวัดกันล่ะ ไอ้หมอโง่!”

เธอสบัดหน้าเบา ๆ พยายามจะสลัดความรู้สึกบ้าบอนั่นออก แต่ยิ่งมองหน้าเขา ใจมันก็ยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งนึกถึงสายตาที่เขามองเธอเมื่อคืน มือที่สั่นตอนแตะหน้าผาก เสียงทุ...