บทที่ 62 ลุงมาทำไม

“ผมเห็นทุกอย่าง ถ้าเด็กชายภูผาทำผิดจริง ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”

คุณครูได้แต่ก้มศีรษะเบา ๆ อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

คิริวเอื้อมมือไปจับข้อมือเล็กของเด็กชายไว้

“ไป กลับบ้านกันเถอะ”

“ลุงรู้จักชื่อผมได้ไง”

“ก็ได้ยินเพื่อนายเรียกเมื่อกี้ไง”

ภูผามองหน้าคิริว แววตาคู่นั้นนิ่งกว่าปกติ ราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ