บทที่ 7 น่าตื่นเต้นดี
“ฮือ… ฮือ… เมียคุณท้องอยู่นะคะ คิริว…”
ใยฝันเรียกชื่อเขาแผ่วเบาอย่างอ้อนวอน
“ไหนคุณเคยบอกว่าคุณรักฉันมากไงคะ…ฉันเลยยอมคุณ จนเรามีลูกด้วยกันไงคะ…”
คำพูดที่เปื้อนน้ำตานั้นทำให้ผับทั้งผับเงียบกริบ ทุกคนพร้อมใจกันหันมอง... แต่คิริวกลับยืนนิ่ง สีหน้าเฉยเมยราวกับกำลังดูละครตลกไร้ราคา
‘ฉันเคยบอกรักเธอตอนไหน? ยัยนี่เป็นบ้าไปแล้วป่ะ?’
ก่อนจะพูดเสียงต่ำ ดุดัน แต่รำคาญจนแทบจะจับเธอโยนออกนอกร้าน
“อย่ามาเล่นตลกตรงนี้ รีบ ๆ ออกไปซะ ใยฝัน”
ใยฝันยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน ดวงตานั้นยังคงแน่นิ่งและแหลมคม เธอคิดในใจเสียงแข็ง
‘ใครจะปล่อยให้คุณมาพลอดรักกับหญิงอื่นแบบนี้ล่ะ? อย่าหวังว่าคุณจะได้เสพสมกับใครอย่างมีความสุข ถ้ามีฉันอยู่… คุณไม่มีทางได้ใช้ไอ้จ้อนคุณไปปล่อยน้ำเชื้อใส่ใครอีกแน่!’
ทันใดนั้น เธอก็คุกเข่าลงตรงหน้าพัชรีผู้หญิงที่นั่งข้างเขา วางมือลงบนมือของเธอเบา ๆ ด้วยท่าทางน่าสงสาร
“เราก็ผู้หญิงเหมือนกัน…ช่วยสงสารเด็กตาดำ ๆ ที่จะเกิดมาได้ไหมคะ? อย่าแย่งเขาไปจากฉันเลยนะคะ… คุณเองก็สวยมาก ผู้ชายดี ๆ ยังมีอีกเยอะ ปล่อยสามีฉันไปเถอะนะคะ…”
ทุกสายตาเริ่มซุบซิบ สาวสวยข้างคิริวหน้าเสีย ค่อยๆขยับพร้อมถอยแต่คิริวกลับเข้ามาแทรก จับข้อมือใยฝันออกจากมือหญิงคนนั้น พร้อมสบถเสียงลอดฟัน
“อย่ามาตีหน้าซื่อแถวนี้นะ”
“คิริวคะ ยัยนี่เป็นใครคะ คุณมีลูกแล้วจริงหรอ” เสียงพัชรีเบาแผ่วแต่เจือความหึงชัดเจนในน้ำเสียง
“อย่าถามมาก!”
“คุณตอบพัชมาสิคะว่าเขาเป็นเมียคุณหรอ”
“ไม่ใช่!”
“แล้วทำไมเขาบอกว่ามีลูกกับคุณละคะ”
“ก็ฉันทำยัยหน้าด้านนั่นท้องไง”
ทุกคำพูดเหมือนมีดแทงกลางอก แต่ใยฝันกลับนิ่ง สู้ตาไม่หลบ
“แล้วพัชละคะ คุณเอาพัชไปไว้ที่ไหน”
“อย่ามาเรื่องมากกับฉัน ฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกับเธอ”
“แต่คืนนี้คุณนัดพัชออกมาเองนะคะ”
เสียงซุบซิบในผับเริ่มดังระลอกใหม่ ผู้คนเริ่มขยับตัวเหมือนเห็นละครฉากใหญ่ที่ไม่กล้าเบือนหน้าออกขณะที่พัชรีกำลังหันขวับมาจ้องใยฝันตาเขม็ง
“ทำไมเธอถึงท้องกับคิริวได้ ยัยร่าน!”
“เอากันก็เลยท้องค่ะ”
“ยัยบ้าอย่ามากร่างกับฉันนะ เธอคิดจะจับคิริวใช่ไหม เขาขึ้นชื่อว่าไม่เคยเอาสดกับใคร เธอไปมั่วผู้ชายที่อื่นมารึป่าว คิริวเป็นของฉัน”
คิริวยืนมองด้วยความสนุก ก็นะมันก็สนุกจริงๆแหละเวลาเห็นผู้หญิงตบตีแย่งตัวเอง ก็คนมันหล่อช่วยไม่ได้อ่ะเนอะ
“เปล่านะคะคุณ คุณ…คุณอะไรนะคะ คุณผัด”
“ฉันชื่อพัชหย่ะ”
“ค่ะคุณผัด ฉันโดนคิริวเปิดซิงเลยค่ะ เขารักฉันมาก เปย์จนฉันยอมเราเลยมีลูกด้วยกันนี่แหละค่ะ”
“อย่ามาตอแหล”
“ไม่เชื่อก็ถามสามีฉันดูสิคะว่าจริงไหม”
เธอหันไปถามคิริวตรง ๆ สายตาไม่หลบไม่ไหวหวั่น
“จริงไหมคะคิริว”
“ก็จริง ทั้งเอาสด ทั้งปล่อยใน”
เสียงคำตอบของเขาทำเอาเงียบทั้งผับ พัชรีหน้าเสีย มือสั่น ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความอับอาย และแล้ว... ฝ่ามือของเธอก็เหวี่ยงมา
เพี้ยะ!!
เสียงตบแรกกระแทกเข้าหน้าใยฝันเต็มแรง ใบหน้าสวยสะบัดตามแรงปะทะ แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้กะพริบตา...
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เธอตบกลับรัวสามทีจนอีกฝ่ายแทบเซล้มคารองเท้าส้นสูง มือที่สี่กำลังจะง้างอีกครั้ง แต่คิริวคว้าข้อมือเธอไว้แน่น
“เมื่อกี้ยังร้องไห้สำออยอยู่เลย ตอนนี้สู้คนแล้วหรอ”
“ก็ใช่ไง คุณจะทำไม”
“นี่เธอได้ยินแล้วใช่ไหมว่ายัยนี่กับฉันไม่ได้มีสัมพันธ์ไรกันลึกซึ้งขนาดนั้นที่เธอบอกว่ารักฉันก็ปลอมเปลือกทั้งนั้น แล้วถ้าเธออยากได้ฉันก็ขึ้นไปรอที่ห้องวีไอพี รู้ใช่ไหมว่าห้องไหน”
“ไม่ได้นะ” ใยฝันแทรกขึ้นมาทันที
“อะไร เธออยากร่วมเตียงด้วยอีกคนหรอใยฝัน จะสมสู่สามคนฉันก็ไม่ติดนะ น่าตื่นเต้นดี!”
ถ้อยคำต่ำช้าดังกระแทกหน้าไม่ทันตั้งตัว
“ทุเรศ” ใยฟันอสบถเสียงแข็ง
คิริวกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ พลันเดินย่างก้าวเข้ามาใกล้ก่อนจะเอื้อมมือมาเชยคางของเธอขึ้นอย่างถือวิสาสะ
“ยังไม่ลองเลยรู้ได้ไงว่าทุเรศ”
ใยฝันรีบสะบัดหน้าออก แต่ปลายนิ้วของเขากลับบีบแน่นขึ้น จนเธอจำต้องหยุดนิ่งเพราะแรงกด
“ฟังฉันสิ จากประสบการณ์ที่เคยได้กับผู้หญิงมานับไม่ถ้วนรวมถึงเธอด้วย ดูก็รู้ว่าเธอชอบ” น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับพูดถึงของเล่นชิ้นหนึ่ง
เขามองเธอด้วยแววตาเหยียดหยาม ก่อนจะสะบัดมือออกจากหน้าของเธอเหมือนปัดอะไรไร้ค่า จากนั้นหันไปถามพัชรีที่ยืนรออย่างเต็มใจ
“แล้วเธอหล่ะพัช ร่วมเตียงกันสามคน อยากลองไหม”
“แค่ได้กับคุณต่อให้มีผู้หญิงอีก 10 คนพัชก็ยอมค่ะ พัชรักคุณนะคิริว”
“อุบาท!” ใยฝันหลุดคำด่าทันที
คิริวหันกลับมาอีกครั้ง คราวนี้พร้อมแสยะยิ้มและคำพูดแทงใจ
“ทำไม รับไม่ได้ก็กลับไปดิ มาทางไหนก็ไสหัวไปทางนั้น หรือคิดว่าตัวเองเด็ดสู้พัชไม่ได้ล่ะ หืมมมม”
‘โหวไอ้หมอนี่ พ่อแม่มันไม่สั่งสอนหรือไงถึงไร้หัวคิดได้ขนาดนี้’
แต่ยังไม่ทันจบคำ…
เพี๊ยะ!
