บทที่ 8 แกล้งเป็นเมียฉันใช่ไหม
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือฟาดลงเต็มแรงจนใบหน้าหล่อเหลาหันไปอีกด้าน ความเงียบปะทะความโกรธแบบไม่ทันตั้งตัว
“โคตรเลว คุณนี่มันไร้จิตสำนึกจนเกินเยียวยาแล้วนะ!”
คิริวหรี่ตามองเธอ ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดพาพัชรีออกไปรออีกห้องทันที
“เลวหรอ ไร้จิตสำนึกงั้นหรอ แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์ฉัน…หืมม”
“สิทธิ์ในการอุ้มท้องลูกของคุณไง!”
คำตอบนั้นเล่นเอาคิริวชะงักไปวูบหนึ่ง แต่เขาก็ยังปั้นหน้ายียวนเหมือนไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“อยากให้ก้อนเนื้อนั่นโตมาแล้วมีพ่อหล่อๆรวยๆแบบฉันงั้นหรอ ไม่เจียมตัวเลยนะเธอหน่ะ”
‘พูดมาได้ไม่อายปาก’
“ก็ใช่ไง ทำไมหรือคุณคิดว่าทำคนอื่นท้อง ท้องเสร็จแล้วให้ไปทำแท้งตามคำสั่งคุณงั้นหรอ อย่าได้หวัง จะตาจองเวรคุณจนกว่าคุณจะตายนั่นแหละ”
เขาตวัดสายตาคมกริบกลับมาจ้องเธออีกครั้ง
“เธอคิดว่าฉันกับเธอใครจะตายก่อน!”
“เค้าว่าคนดีตายง่าย คนชั่วตายยาก แล้วคุณคิดว่าคุณกับฉันใครชั่วกว่ากันล่ะ” ใยฝันเอ่ยพลางแสยะยิ้มตอบอย่างไม่หวาดหวั่น
คนตัวสูงตะคอกกลับด้วยความโมโหที่ระเบิดขึ้นอีกระลอก
“ทำแท้งก็จบ แล้วต่างคนต่างอยู่ไม่ได้รึไงวะ!”
“ไม่!” ใยฝันตอบทันที เสียงนั้นเต็มไปด้วยความกวนประสาทอย่างตั้งใจ
“ทำไม” คิริวโมโหมากขึ้น
“ในเมื่อจับคนรวยได้อยู่หมัดแล้ว ฉันจะปล่อยให้หลุดมือทำไมล่ะ” เธอพูดพลางยักคิ้วใส่ “คุณโง่เองนะที่ดึงฉันเข้ามาในแผนปัญญาอ่อนของคุณอ่ะ”
คิริวตะคอกกลับด้วยแรงอารมณ์ที่ใกล้ปะทุ
“นี่เธอ!”
ใยฝันหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะลั่นกลางผับอย่างไม่แคร์ใคร
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ สมควร ทำให้คนอื่นทุกข์ใจแทบตายแล้วคิดว่าคุณไม่ควรรับกรรมหรอ! อย่าได้คิดว่าชีวิตคุณจะสงบสุขอีกต่อไป”
“แผนของเธอเหรอ ใยฝัน”
“ก็ใช่ แล้วมันทำไม?”
เธอเอียงคอ พลันเปล่งน้ำเสียงเย้ยหยันและสะใจสุดขีด
“คิดว่าฉันจะยอมให้คุณมีความสุขหรอ ฝันไปเถอะ!”
เขากัดฟันแน่น ก่อนจะกระชากร่างของเธอเข้ามาแนบอกเต็มแรง จมูกหายใจรุนแรงเหมือนคนคลั่ง แล้วปากก็แนบลงที่ปากเธอทันที
ลมหายใจร้อนจัดปะทะแก้มก่อนที่ลิ้นร้อนจะสอดเข้ามาอย่างไม่ให้ตั้งตัว มันไม่ใช่แค่จูบ แต่เป็นการรุกรานทุกอณู เขาตะกรุมกลืนลิ้นเธอไว้แน่น ตวัดเกี่ยวจนเธอขยับหนีไม่ได้
‘ยัยจืด จูบให้ตายก็ไม่ได้รสชาติ’
คิริวไม่ยอมหยุด… ลิ้นที่รุกไล้ไหลลึกไปทั่วโพรงปาก ทั้งดูด ทั้งขบ ทั้งไล้ชิมอย่างเอาเป็นเอาตาย เหมือนตั้งใจจะทิ้งรอยไว้ให้เธอจดจำที่กล้ามาถือดีกับคนอย่างเขา
ทุกการเคลื่อนไหวดุดัน ร้อนผ่าว รุนแรงจนเธอหายใจติดขัด
ใยฝันพยายามดิ้น ทุบอกเขาสุดแรง แต่เหมือนยิ่งสู้ ยิ่งถูกตรึงแน่นขึ้น
‘หรือว่าเราอ่อนโยนกับยัยนี่เกินไป’
เขากดริมฝีปากลงอีกครั้ง พลันกัดเข้าที่ปากล่างเธอจนเลือดซึมออกมา ก่อนจะใช้ลิ้นแตะตรงรอยแผลนั้น…ช้า ๆ เหมือนกำลังกลืนรสเจ็บของเธอด้วยความสะใจ
ใยฝันได้สติใช้แรงทั้งหมดที่มีผละออกทันที เธอหายใจรัว ร่างทั้งสั่น ทั้งชา ทั้งร้อนรุ่ม กับพิษอารมณ์ของคนเลวตรงหน้า
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
ฝ่ามือง้วงตบเขาเต็มแรง จนใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงอารมณ์ ก่อนเธอจะง้างมือตบอีก มือเขาก็คว้าไว้ทัน
“ถ้าตบฉัน…ฉันจูบเธออีกแน่” เขาพูดเสียงนิ่งและน่ากลัว
เธอตะโกนใส่หน้าเขา แล้วสะบัดมือออกอย่างแรง
“คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกละครหรือไงที่มาใช้บทตบจูบกันฉัน! ไอ้ขยะ!!”
ก่อนจะออกแรงทั้งหมดสะบัดมือเขาออกน้ำเสียงสุดท้ายของเธอสั่นน้อย ๆ แต่ฟังแล้วบาดลึกยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
“คุณนี่มันเลวเสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ…คุณสามี!”
คิริวยืนนิ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ
“ได้ ถ้าเธอจะเล่นแบบนี้ฉันก็จะเล่นกับเธอ”
เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง
“จะแกล้งเป็นเมียฉันใช่ไหม เดี๋ยวได้เป็นสมใจอยากแน่!”
เสียงคิริวตะคอกอย่างไม่เหลือความอดทน พลางคว้าแขนเธอแน่นจนเจ็บเส้นเอ็น แต่ใยฝันกลับไม่ร้อง ไม่ขัดขืน ไม่ดิ้น… เธอปล่อยให้เขาลากพาร่างไปเหมือนผู้หญิงอ่อนแอ ทั้งที่ในใจเธอกำลังยิ้มเยาะ เพราะแผนของเธอมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
‘คงอยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่นนะยัยนี่ จะยอมเอารอบสองก็ได้ ที่ทำไปเพราะรำคาญเธอหรอกนะ’
คิริวลากเธอผ่านประตูห้องวีไอพี โดยไม่สนใจสายตาพนักงานหรือใครทั้งนั้น
ปัง!
เสียงประตูห้องวีไอพีถูกปิดลงอย่างแรง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยฟุ้งในห้องหรูสไตล์โมเดิร์นโทนดำเทา ที่เต็มไปด้วยความลับของเซ็กซ์ราคาสูง
‘ไอ้สันดานหมา ฉลาดคิดแต่เรื่องโง่ๆนะ’
เธอยืนกลางห้อง ไม่พูดไม่จา แต่นาทีที่เขาย่างเท้าเข้ามาใกล้ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเพราะความโกรธ
“ปล่อย!”
เสียงเธอดังชัด คิ้วขมวดตึงริมฝีปากเม้มแน่น พร้อมออกแรงสะบัดแขนสุดแรงจนข้อมือแทบหลุดจากแรงบีบของเขา
“บอกให้ปล่อยไง อยากให้ฉันกรีดร้องเรียกคนมาช่วยไหมล่ะ ปล่อยดิ!”
